07-08-09

Update

Eerst en vooral wil ik graag de mensen bedanken die me het voorbije jaar enorm gesteund hebben in de strijd tegen het K monster. Dank jullie uit de grond van mijn hart! dit blog was een uitlaatklep, een meerwaarde in mijn leven dat zich een hele tijd op maar enkele vierkante meters afspeelde. Het ziekenhuis en mijn thuis waren voor lange tijd de enige plekken waartussen ik pendelde. Mijn hoofd was mijn beperkte wereld en meer dan eens wou ik er uit ontvluchten, tevergeefs.

Gelukkig waren jullie er om me regelmatig een hart onder de riem te steken. Jullie werden vrienden, al ken ik jullie niet echt persoonlijk, behalve Veerle dan. Ik wil jullie dan ook alle goeds toewensen in jullie persoonlijke situaties, voor de één al moeilijker dan voor de andere. Wij begrijpen elkaar, ook zonder teveel woorden.

Met mijn beenbreuk moet ik nog veel geduld oefenen. Ik mag nog steeds niet steunen, het is nu al twee maanden geleden dat het gebeurd is. De 17de moet er één grote vijs uit, daarna mag ik waarschijnlijk stilaan beginnen belasten, DAN begint feitelijk mijn echte revalidatie.

En mijn verhuis de 28ste augustus, tja, .... die gaat gewoon door, al is het een hele planning om dat allemaal in goede banen te leiden. Gelukkig krijg ik hulp!

Lieve mensen, ik schrijf alleen nog sporadisch op mijn blog, omdat ik het hoofdstuk kanker, wil afsluiten, of tenminste, er zo weinig mogelijk nog mee geconfronteerd worden. Ik kan momenteel niet anders, het wordt teveel om te verwerken allemaal.

Ik hoop op jullie begrip, en ik ben er zeker van dat jullie mij begrijpen! het is niet omdat ik niet langskom op jullie blogs dat ik niet aan jullie denk of jullie steun, integendeel! jullie zullen altijd blijven deel uitmaken van het gevecht dat ik geleverd heb. Dank jullie uit de diepste grond van mijn hart !

Geniet zoveel mogelijk van de kleine dingen van het leven, ze zijn zo wonderbaar!

heel veel liefs,

Claudine

Funny Betty

12:13 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

29-06-09

het houdt niet op

en ik maar genieten in Griekenland, de eerste drie weken althans ....

daarna liep het mis...

om een heel lang verhaal kort te maken .... ben daar uitgeschoven op een gladde marmeren vloer en heb een gecompliceerde dubbele beenbreuk.

Heb alle heiligen uit de hemel gevloekt, (waar ik nu veel spijt van heb, want wie weet wat staat er me nu nog te wachten ... ;) ) Heb van "colère", mijn voet die naast mijn been lag terug op zijn plaats gezet met de woorden: VOILA !!! een paniekerige hopeloze reactie natuurlijk!

Enfin, lomp is ook vis he ...

Dus na veel belevenissen in twee Griekse hospitalen, operatie ginder en een dompelbad in de Griekse taal, ben ik verleden donderdagavond gerepatrieerd naar Sint Augustinus hier in Antwerpen. Morgen verhuis ik naar een revalidatiecentrum Sint Elisabeth. Ben daar drie jaar geleden ook langer dan drie maanden geweest.

Enfin, ben een plaat, tien vijzen en twee littekens rijker nu.

Nu geraak ik zeker ni meer door de veiligheidscontrole zonder te piepen!

Wordt vervolgt .... als ik ginder internet heb wel te verstaan, dat valt nog te bezien ...

Ondertussen lieve bloggers allemaal, wens ik jullie het beste en een fijne niet te warme zomer met veel liefde, geluk en gezondheid! ik lees later bij als het wat beter gaat.

Lieve knuffel,

Clo

poes2520028

18-05-09

Stemloos

al twee weken zit ik nu met koorts op en af, hoesten, en nu al enkele dagen geen stem. Vermoeiend is dat vooral aan de telefoon ... Letterlijk en figuurlijk geen stem want met de verkiezingen zit ik in Griekenland en mijn stem gaat dus verloren, al maakt het weinig uit denk ik. Hopelijk werkt de antibiotica snel want woensdag ga ik weer babysitten bij Hazeltje. Ze kruipt nu bijna niet meer ze wil altijd maar recht staan. Woensdag zou een warme dag worden dus kunnen we gaan wandelen, de fiere yiayia met haar jongste kleindochtertje ;)))

Ik schrijf niet veel meer op mijn blog en tot mijn grote verlegenheid ga ik ook niet meer zoveel op bezoek op andere blogs, het heeft allemaal te maken met afstand nemen vermoed ik, terug normaal willen leven, gewoon zijn zoals iedereen ....

Niet dat ik niet aan jullie denk hoor lieve bloggertjes, in tegendeel, maar deze periode is weer een fase denk ik. De resultaten van mijn bloed waren goed, de tumormarkers waren stabiel, cholesterol was perfect, alleen nog te weinig weerstand en dat kan nog een tijdje duren ... ik ben dus zeer opgelucht, ik kan weer drie maanden verder.

Nog een week en ik vertrek op reis naar mijn schatten ginder, Joanna riep joeppppppiiiiiieeeeee dan kan yiayia naar mijn optreden komen kijken! zeven jaar en hele juffie! en Zinon die vijf is was ook al zo blij! we zullen weer knutselen en fikfakken en nintendo spelen en samen in één groot bed slapen en samenzweren en geheimpjes delen ... bij hen wordt ik zelf terug een beetje kind en geniet geniet geniet ...

DAT zijn de geneugten van het leven, DAT is waarvoor je leeft en alles wil overwinnen, DAT is de toekomst, je kinderen en kleinkinderen zijn de grootste schat op aarde! en ik besef dat meer en meer, dus nogmaals .... genieten van elk moment samen...

zen

11:21 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (7) | Tags: genieten, kinderen, vakantie |  Facebook |

05-05-09

Eet biologisch

Ik kreeg van een vriend een filmpje doorgestuurd dat we allemaal zouden moeten bekijken en er onze lessen uit trekken, confronterend, een signaal .... !

http://www.dailymotion.com/video/x78p4w_nosenfantsnousacc...

Stuur dit door aan jullie kennissenkring, hoe meer mensen hiervan bewust worden hoe beter voor onze kinderen en kleinkinderen

Aan iedereen een fijne dinsdag en een zonnige week met heel veel mooie momenten

change

12:42 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: kinderen, kanker, natuur, bio |  Facebook |

25-04-09

Zonnig weekend

Hoe kan ik het uitleggen ...

Jullie zijn allemaal zo lief om me berichtjes te sturen en ik blijf in stilte ...

Een jaar geleden begon mijn strijd tegen borstkanker, een jaar van vertwijfeling, angst, pijn, verdriet en doorgaan, vooral blijven doorgaan, dat mocht ik niet laten, de ene dag was de andere niet, de ene week ook niet de andere ...

En zo verliep de tijd, een nieuwe operatie kwam en ging ook voorbij. Bij de controle deze week bleek dat ik er goed van hersteld ben. Nu nog revalideren, ik begin terug volgende week, tweemaal per week naar het ziekenhuis, mijn lotgenoten weer ontmoeten en samen werken aan onze conditie.

Wat ik hier wil vertellen is dat ik het ziekenhuis grondig beu ben, al wat te maken heeft met ziekte, behandelingen enz ... hebben mij afkerig gemaakt en ik trok me terug om te trachten terug "normaal" te leven. Gewoon doen, gaan winkelen, een etentje, toneel, optreden bijwonen ... jullie begrijpen wel wat ik bedoel he. Vergeten, ja dat is het, vergeten!

Maar zo gemakkelijk is dat niet, ik word elke minuut nog geconfronteerd met de gevolgen, de last van de behandelingen. Volgende woensdag weer een echo en mammo, en zo zal het verder gaan, leven van controle naar controle, en ondertussen trachten te vergeten en opnieuw te leven. De lymfedrainage kan ik ook niet missen, als ik een week oversla stapelt het vocht zich weer op, en het is pijnlijk, niet alleen lastig.

En zo kabbelt het leven verder, langzaam, vredig, en momenteel zonnig! en daar geniet ik van! wie niet trouwens? Mijn bloementerras is mijn tuintje, mijn haventje. Het groen buiten groeit zienderogen, de lente is compleet. En zo kabbel ik ook rustig verder, zonder hoogten en laagten, langzaam herstellend, lichamelijk en geestelijk. En binnen een maand ongeveer vertrek ik terug naar Griekenland, deze keer voor langere tijd, ik blijf er tot eind juni, het goede weer zal me helpen helen, de blauwe lucht is hoopvol, grijs kan ik nu missen als de pest. Zelfs al wordt onze zomer niks hier in België, die maand zon zal ik alvast gehad hebben. Al moet ik in de schaduw blijven, ik zal ervan genieten, volop.

En nu wil ik jullie laten meegenieten van deze stem, Susan Boyle, een ontdekking. Neem je zakdoek al maar bij de hand ... ik had de mijne alvast nodig hoor

http://www.youtube.com/watch?v=wnmbJzH93NU

Geniet hiervan !!!

Aan iedereen een warm, zonnig, prettig weekend!

 

11:18 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (10) | Tags: vergeten, herstellen |  Facebook |

13-04-09

Terug van weg geweest ;)

Op 24 maart werd ik weer geopereerd. Een cyste in de baarmoeder was een risico en daarom moest de boel er helemaal uit. Nutteloos orgaan eigenlijk, wat ben ik er nog mee? Ze heeft vier kinderen gedragen, perfect geborgen en is nu overbodig risicomateriaal geworden. Ik heb er geen spijt van, ze heeft meer dan haar werk gedaan en ik ben haar erg dankbaar voor de verleende diensten. Maar nu moest ze er dus aan geloven, en maar goed dat ze los staat van de rest van het vrouwelijk lichaam, je kan zoiets laten opereren, een vals plafond laten steken bij manier van spreken, zonder dat het je wezen verandert. Na de menopauze speelt ze geen emotionele rol meer, dus de beslissing was definitief. Nu het drie weken geleden is, heb ik er bijna geen last meer van. Volgende week nog eens op controle bij de gynaecoloog en dan maar terug verder revalideren.

Wat me stoorde na de ingreep is dat ik bijna moest smeken om meer pijnstillers te krijgen. Er moest telkens zes uur tussen zijn! Ik hield het niet meer uit. Daar ga ik de chirurg toch eens over aanspreken hoor. Hoe is het mogelijk dat met de middelen die er tegenwoordig bestaan, je maar om de zes uur een gewone dafalgan krijgt!?!

Ik wist niet waar kruipen van de pijn, weeën die niet kwamen en gingen maar constant bleven...ik kon niet liggen, niet zitten, niet opstaan, enkel kronkelen. Is het omdat het een katholiek ziekenhuis is? is het zo dat we volgens de katholieke leer nog steeds "moeten boeten voor onze zonden"??? ....... Zoiets als wat de bijbel zegt: je zult kinderen baren in helse smarten ... en de rest ook dan natuurlijk!

Dus daar wil ik het fijne over weten, over die "strategie".

Maar nu gaat het dus goed!

Ik ben lang stil geweest op mijn blog, gewoon omdat ik er geen zin in had. Het een beetje voor bekeken hield. Dan het goede weer met uren op mijn terras tussen mijn bloemen en planten met een goed boek .... Ja, dan geraakt de computer op de achtergrond natuurlijk.

De vriendschappen terug nieuw leven inblazen na dit verschrikkelijke jaar was ook iets waar ik me mee bezighield. Afspreken met vriendinnen om gewoon wat bij te praten en zo ...

En nu wil ik iedereen een Vrolijk Pasen toewensen, veel licht en liefde en vooral gezondheid toewensen!

Laat de paaseitjes maar rollen ..... (ik ben erin geslaagd er nog maar ééntje op te eten ...;)) )

cock_choice

10:23 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: pijnstillers, hysterectomie, pasen |  Facebook |

01-04-09

Papa en zijn leeuwerik

Vandaag op 1 april

vanavond half zes om juist te zijn,

is het elf jaar geleden dat je ging

 

een Leeuwerik

hing voor het raam op je te wachten

en toen je laatste zucht weerklonk

vloog hij langzaam, zingend, met je heen

 

vliegen in een kerk was je liefste lust,

ongrijpbaar

boven schijnbaar vrome hoofden

want vrij als jij was

had je lak aan staf en mijter

trouw aan je eigen Goden

 

nu speel ik zelf, na lange tijd

mijn eigen composities

tussen de schermen van het leven

met jou als dirigent

 

en zonder spijt

 

Mistral

225px-Leeuwerik

 

13:42 Gepost door Clo in Gedichten | Permalink | Commentaren (15) | Tags: vader, verjaardag, leeuwerik |  Facebook |

29-03-09

Dank jullie allen !

Ja ik ben weer thuis en het gaat goed, enfin, zo goed als kan voor het moment natuurlijk. Zo'n hysterectomie is niet niks dat heb ik nu wel ondervonden. Je zou denken dat je geen pijn aan je baarmoeder meer kan hebben als je ze niet meer hebt, maar niks is minder waar. Zouden dat spookpijnen geweest zijn? dat ga ik toch eens vragen als ik op controle ga binnen een maand.

Het gaat echt goed, ik neem regelmatig een paracetamol en ga in de namiddag slapen, dat is voldoende, verder zit ik veel te lezen en doe ik alles heel op mijn gemakske, dat blijft het langste duren he! en nu de lente op komst, of toch al een steeksel ervan ...

Ik wil jullie allemaal bedanken voor de zeer vele blijken van steun, jullie slaagden er echt in om mij bij mijn thuiskomst een heel warm gevoel te geven! dank jullie lieve mensen, ook diegenen die ik niet eerder kende. Ik kom binnenkort eens kijken op jullie blog, beloofd!

En last but nog least wil ik "VEERLE" bedanken, voor haar niet aflatende smsjes en meeleven en om op haar blog zoveel steun voor mij te vragen... echt Veerle, jij bent er één uit de duizend!!!! een echte schat! En dat terrasje dat we nu al maaaaaaanden plannen dat gaat er binnenkort komen, dat beloof ik je !!!

En nu verwacht ik hier mijn dochter Betty die met haar gezinnetje hier komt ontbijten, euh.... tien uur hadden we afgesproken maar dochterlief is geloof ik de zomertijd vergeten .... ;)) Charlotje zal natuurlijk op haar normale uur wakker geworden zijn, die kleine mensjes houden geen rekening met zomer of winter uur, en ze hebben groot gelijk! Stoer

arc_en_ciel_1

 Voor iedereen een hele fijne zondag ! en veel liefs !

Claudine

 

11:53 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (9) | Tags: hysterectomie, lente, vrienden |  Facebook |

21-03-09

Griekenland en vervolg

Toen ik terug kwam uit Griekenland, waar ik het trouwens zeer goed had bij mijn dochter en kleinkinderen, had ik een week later een afspraak bij de gynaecoloog, controle. Bij de echografie van de baarmoeder bleek daar een kistje te zitten. Ik al ongerust natuurlijk en het bleek nodig om dat te verwijderen. En om latere problemen te vermijden zal ik dus een hysterectomie hebben. Paf! Weer een klap op mijn hoofd! Ik begon een dag nadien te twijfelen of ik het wel zou laten doen want het is toch weer een zware ingreep. Na een gesprek met mijn huisarts, oncologe en de chirurg, bleek dat ze allemaal achter stonden, temeer daar ze nu niet weten of de kist goed of kwaadaardig is. Dus volgende dinsdag ga ik binnen en na een dag of drie naar huis, in principe vrijdag.

En zo blijft een mens maar sukkelen, gaat dat nu nooit eens ophouden?  Mijn geopereerde borst is ook al helemaal in de war! Daar hebben ze dus ook een echo van genomen, ze bloost en dat is niet haar gewoonte ;)) ... de echo was goed, gelukkig! Blijkt dat ik veel last heb van vochtretentie door de bestralingen; elke bestraling blijft 14 dagen nawerken, dus 33 maal 14 ....dat is dus nog een tijdje dat die last zal duren.

Maandag mag ik de arts bellen om te vragen of hij een middel heeft om die bijwerkingen wat te verzachten.

Nu moet ik weer opvang voor mijn poes regelen, niks aan te doen, dat beestje ocharme weet ook niet wat haar allemaal overkomt, maar ik denk dat ik haar gewoon thuis ga laten en aan mijn buren vragen om voor haar te zorgen terwijl ik weg ben. Zo blijft ze tenminste in haar eigen omgeving.

Tja, Griekenland was tof! Dat heb ik toch weer meegenomen, ben ik blij dat ik geweest ben!!! Ik heb de fijne momenten allemaal goed in mijn geheugen geprint en die kan ik altijd terug oproepen, ik hoef mijn ogen maar te sluiten ...

Sorry lieve bezoekers dat ik niet eerder iets postte! Eerst geen tijd, dan geen zin en dan weer andere zorgen... jullie begrijpen dat wel he!?

lieve groetjes

 

19:37 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

03-03-09

een voorproefje van de zomer

Ik stuur iedereen met dit beeld een beetje zon ...

0000000002

 

Athene is mijn bestemming, ben al online ingechekt, enkel nog een valiesje pakken en wegwezen ...

tot binnen een weekje lieve allemaal!

XXX

Claudine

11:37 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (15) | Tags: vakantie, rust, herademen |  Facebook |

02-03-09

Woensdag

nu komt het echt kortbij...het bezoek aan mijn dochter en kleinkindjes! ben nochtans nog altijd aan het uitzieken, en de puff om aan mijn valies te beginnen ontbreekt nog... zal daar morgen werk van maken en dan de poes naar mijn vriendin brengen met (b)pak en zak.

Vandaag is in Griekenland de nationale vliegerdag, dan zie je overal op de stranden en open stukken land vliegers die opgelaten worden, een hele kleurrijke bedoening. Verleden jaar was ik erbij en het is echt fantastisch! de kinderen hebben vrij en joelen er op los! overal langs de weg staan zigeuners die vliegers verkopen. Ik ben vergeten hoe die feestdag heet, zal jullie dat later weten te zeggen.

En aan iedereen een fijne week gewenst! ik kom terug op blogbezoek als ik weer thuis ben. Nu komt het er eventjes niet van, maar aan alle lotgenootjes en blogvrienden blijf ik denken hoor, als jullie dat maar weten he!

balloons

11:03 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vliegerdag griekenland |  Facebook |

27-02-09

Ziekskes

Dat hieronder van die kikker was maar een graptje hoor !! hihi

Nu lig ik hier uit te zieken ... virussen in de aanval ... en dat vlak voor ik naar Griekenland naar mijn dochter vertrek! hopelijk daartegen terug wat beter

Mijn blogbezoekjes zijn uitgesteld lieve mensen, nu enkel nog slapen ...

bigbl20early20to20bed8wo

17:34 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: virussen |  Facebook |

24-02-09

Lekker gezond

Ik had zin in een slaatje, daar lekkere frietjes bij en een sappig stukje vlees ...

alleen ..... kijk eens goed wat ik in mijn zakje vondt ?!

in kikkerbilletjes had ik toch echt geen zin hoor ;)))

froschsalad

15:47 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-02-09

An appel a day keeps the doctor away!

Appels bestrijden borstkanker

teaserbox2_814487

en nu heb ik nog altijd niet door hoe ik een "link" in mijn tekst kan zetten onder een korte naam. Iemand die me hier raad kan over geven?

En vanavond ga ik naar de film, kwestie van mijn leven terug wat op te pakken en nieuwe mensen te ontmoeten.

Filmcommentaar dus later ....

Aan allen een fijn weekend!

lieve groetjes

 

12:14 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: appels, borstkanker, film |  Facebook |

20-02-09

God ?

God ?

vroeg ik,
ben Je mij vergeten
dwaalde ik te ver van Jou op vergane sporen
verder ploegend in niemandsland
zeker wetend
wat ik nu in vraag stel

voel ik daarom enkel leegte
heeft het gif mijn geest besmet
en werd met het slechte
ook nog
mijn geloof ontvreemd

het kind in mij wil dit niet weten
en vlucht angstig naar de bron
waar het zacht en warm onthaald wordt
rusten gaat
waar alles ooit begon

Mistral

22:47 Gepost door Clo in Gedichten | Permalink | Commentaren (3) | Tags: mijn gedichten |  Facebook |

Geboorte in de zoo

Waar blijft dat olifantje nu??? 't zal toch geen ezeltje zijn zeker???

pedro

10:36 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: geboorte |  Facebook |

17-02-09

Stokje van Veerle

zie ook mijn postje hieronder over de nakende geboorte van het baby-olifantje in de zoo van Antwerpen!

en nu ga ik het stokje doorgeven dat ik van Veerle doorgekregen heb, ben benieuwd wat ik in die 4e map, 4de foto ga vinden ....


107-0783_IMG

 Als DAT geen toeval is...!... de lente op komst!

buiten zou je het niet zeggen, maar deze foto geeft toch hoop he, met die bloesems!

16:30 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (3) | Tags: lente, hoop, nieuw leven |  Facebook |

Nieuw leven in de zoo

als tussendoortje ....

Baby olifant wordt bijna geboren !

Let op de flanken van Pyu Pyu, je ziet de baby bewegen!

op www.baby-olifant.be kun je de geboorte life volgen

Gisteren ben ik naar een bijeenkomst geweest in het inloophuis van Antwerpen, deed goed van nog eens tussen lotgenoten te zitten en ervaringen uit te wisselen ...

Kon de zon maar wat meer van de partij zijn, alles zou zonniger zijn...

10olifant

Groetjes, lieve blogvrienden!

15:57 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nieuw leven, zoo |  Facebook |

11-02-09

Nieuwe opdracht

Wat een rollercoaster ....

We zijn nu enkele dagen verder en ben er weer wat meer bovenop, het wegvallen van de behandelingen hebben mentaal hun tol geëist. Gisteren had ik een eerste evaluatie gesprek met mijn oncologe en ik moet me herpakken en rustiger aan doen. Nog rustiger aan? Kan dat?

Geduld hebben, niet teveel ineens willen dus stoppen met mijn dieet om te beginnen, rustig het prévalidatie programma volgen, met niet teveel zaken ineens bezig zijn, dwz niet piekeren over hervallen, positief blijven (niet gemakkelijk) ...

Toen ik mijn beklag deed en vertelde stak ze ineens haar hand op, STOP zei ze STOP STOP STOP ! als je zo verder doet steven je regelrecht op een crash af!

Je lichaam heeft veel te verduren gehad zei ze en nog zijn de effecten van de behandelingen niet voorbij dus geef jezelf de tijd.

Een goeie les gekregen, ze is aangekomen, ik besef nu maar pas dat het niet zomaar voorbij is ....dat er nog veel werk aan de winkel is en dat er nog heel veel tijd moet over gaan. Het zal nooit tot het verleden behoren, het maakt nu deel uit van mijn leven. Nu pas besef ik dat je borstkanker voor altijd hebt, de kanker is weggesneden maar er wordt ook in je persoonlijkheid gesneden, de littekens blijven, ze blijven gevoelig en pijnlijk, je moet er eerder mee leren omgaan en leven. En dat is een hele nieuwe opdracht ...

beetle

10:20 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (12) | Tags: revalideren, angst, vermoeidheid |  Facebook |

07-02-09

Trainen en sleutelplezier

Gelukkig zijn niet alle dagen dezelfde. Ondanks het gevoel dat ik mezelf een serieuze trap onder mijn kont moet geven is de moraal vandaag beter. Gisteren avond ben ik met mijn buurman en vrienden van hem iets gaan eten, nog om het nieuwe jaar te vieren. Gezellig verlopen, toffe babbel, goed gelachen, leuk gezelschap en lekker eten. Ik hield me aan mijn groenten, ben met een proteïne dieet begonnen om die chemo kilo's eraf te krijgen. De dokter zegt dat het normaal is dat je bijkomt tijdens de behandelingen omdat je lichaam een jojo effect doormaakt. Eerst dagen bijna niet eten als je ziek bent, daarna gaat het beter en eet je terug wat normaler maar nog niet goed en je eet meer extra's om jezelf te verwennen. Dat lichaam weet niet meer hoe of waaraf en stapelt zo die extra kilo's op. Bij mij waren er toch op die manier acht bijgekomen en ik was al niet mager. Nu heb ik er toch al drie afgekregen en dat zonder honger te lijden. Natuurlijk waren die glaasjes wijn gisteravond een zonde, maar och, vandaag terug strikter en dat hebben we toch weer gehad.

Ik ben ook terug beginnen fietsen op mijn home trainer. Die stond daar eerder als kapstok de laatste tijd maar dient nu terug waarvoor hij er staat, trainen. Op de revalidatie moet ik tweemaal tien min fietsen zonder weerstand. Hier trachtte ik dat ook te doen, eergisteren ging het met veel moeite één maal tien min. Gisteren hield ik het maar vijf min vol. Maar mijn fiets is moeilijker rond te trappen, dat zal het geweest zijn denk ik. Man man, wat een historie! Er is nog heel veel werk aan de winkel!

En toen ik gisteravond de deur achter mij dichttrok besefte ik op hetzelfde moment dat mijn sleutel binnen nog op de deur stak. Geen probleem dacht ik, ik heb mijn reservesleutel bij, ja, vergeet het! Doordat die sleutel binnen omgedraaid was kreeg ik mijn deur natuurlijk niet meer open. Allez, en avant, bij mijn buur in de gouden gids een slotenmaker gezocht en gelukkig kon er een direct komen. Die man schoof een plastieken velletje tussen de deur, trok en sleurde wat en mijn deur sprong open! Vijftig ballen had ik aan mijn jacquet! En dan mocht ik nog blij zijn dat ik er zo goedkoop vanaf kwam en hij mijn slot er niet moest uithalen! Jongens toch, de avond was duur begonnen! Sleutel nooit meer laten opsteken zei de man wijselijk, slechte gewoonte!

Enfin, ik heb in elk geval al veel plezier beleeft vandaag toen ik mijn Jolieke zag rondrennen achter een bolletje zilverpapier en denkbeeldige muizen. En nu zit ze daar tegenover mij in de zetel te soezen en te dromen van haar vangsten hihi. Wat een leven! Zij trekt zich dat allemaal niet aan! Ik ook niet feitelijk, om zo'n zaken kan ik mij echt niet meer doodergeren. Er zijn ergere zaken dan efkes niet meer binnen kunnen.

En nu wens ik al mijn lieve lezers een heel fijn weekend toe, met zon, frisse lucht en fijne momenten in tof gezelschap of anders lekker knus warm binnen met een goed boek en mooie muziek of anders ....vul zelf maar in ...

Big girls4

12:45 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: revalidatie, afvallen |  Facebook |

05-02-09

Ontsporing

Nu de behandelingen voorbij zijn voel ik me raar, niet goed in mijn vel. Het is net of ik nog iets verwacht. Maar er is niets meer, behalve dan de pillen die ik binnenkort moet starten. Een gevoel van achtergelaten te zijn, onbehandeld verder te moeten, alsof ik "voor de leeuwen geworpen wordt".

Gisteren kwam ik niet uit mijn pyjama, enkel voor een kattenwas, en vandaag heb ik het weer moeilijk om uit mijn zetel te komen. Deze namiddag ga ik naar de révalidatie, en ik ga de bus nemen want eergisteren bleef ik maar rondtoeren in die parking zonder een plaatsje te vinden. In de namiddag is er natuurlijk bezoekuur en is het extra druk. Ik hoop weer enkele toffe mensen in de oefenzaal te vinden. Ik kom er altijd opgepept van terug.

En dat grijze weer!!! Ik loop er de muren van op! Wat een grijs, nat, somber land! Iedereen zegt dat het goed is om hier te leven en veel beter dan op een ander maar ik heb daar mijn twijfels bij hoor, zeker weten! De zelfmoordcijfers spreken voor zich, die liegen niet.

Gelukkig ben ik een sterke, want altijd alleen alles moeten verwerken .... verdorie het is toch niet van de poes hoor ...

En nooit eens iemand die mij een kopje koffie brengt of over mij bol aait.

Allez genoeg geklaagd! Vooruit met de geit en de douche in Clo!

euhhhh

29-01-09

Het zwanenmeer

Het is zover! Gisteren de laatste bestraling gehad. En ik heb het passend gevierd. Vond dat ik toch wel iets extra verdiend had na alle ellende. Dus ben ik gisteravond naar de stadsschouwburg gegaan en heb er een fantastisch mooie voorstelling van "het zwanenmeer" meegemaakt. Lang geleden dat ik nog zo genoten heb! Die muziek, het ballet, het enthousiasme van de dansers kon je zo voelen. De decors, de kostuums ....allemaal subliem. De kracht van de dansers en danseressen, wat een inspanning moet daarvoor geleverd worden, jaren hard werken ontplooide zich in schitterende sprongen, pirouettes en perfect samenspel.

Wat een ontnuchtering als ik daarna buiten in de kou drie kwartier op de taxi moest wachten!

Een kwartier, twintig minuten zei de dispatcher aan de telefoon, ja, vergeet het! Ik bleef dus nog een tiental minuten binnen in de bar en toen ik op de afgesproken plaats was, geen taxi te bekennen. Na een halfuur nog eens gebeld, en bleek dat die er vroeger was en is dan doorgereden natuurlijk. Enfin, ben versteven van de kou eindelijk dan toch goed thuisgeraakt.

Ik kon niet direct gaan slapen, de avond moest bezinken, nagenieten ... tot ik natuurlijk in de zetel in slaap viel en midden in de nacht als een zombie mijn bed opzocht. Vandaag een zere voet en zwaar vermoeid, maar och, die prijs wil ik graag betalen voor zo'n fantastische avond. De tijd van genieten is aangebroken!

Dus vandaag kalmkes aan en op mijn programma staat een middagdutje. En wat een opluchting dat ik niet meer naar die bestralingen moet. Binnen twee weken nog eens op controle om te bespreken wat ze mij allemaal aangedaan hebben zegt de dokter.

Nu komt er een periode van herstellen, revalideren, trachten van die vermoeidheid af te geraken, mijn lichaam terug opbouwen, versterken en vooral de moraal trachten hoog te houden. Zeer belangrijk! Heb ik maar weer eens mogen ondervinden de laatste tijd. Wat een rollercoaster waren die negen maanden ... en nog ...

Och ja, we komen er wel,

En nu wil ik jullie allemaal nog een fijne dag wensen, de zon schijnt dus dat is al mooi meegenomen

vele warme groetjes X

Claudine

49a33ba349238ef964e535bqj3

 

ikke als ik opgekleed ben hihi

10:58 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (16) | Tags: genieten, herstel |  Facebook |

24-01-09

WOEDE - ONMACHT - VERDRIET

Omdat we ons vandaag allemaal een beetje ouder, grootouder en familie voelen van de slachtoffers van de ontzettende steekpartij

en als steun aan allen die getroffen werden

wil ik hieronder gewoon een leegte laten,

de leegte in het hart en leven van de slachtoffers:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

laat ons allen even stilstaan bij deze verschrikking en ons medeleven betuigen op volgend e-mail adres: rouwregister@dendermonde.be

En wie zijn de ouders van de moordenaar? wat voel je als je beseft dat je leven gegeven hebt aan een moordenaar?

 

 

 

12:21 Gepost door Clo in Waar gebeurd | Permalink | Commentaren (10) | Tags: moord, onmacht, verdriet, waarom |  Facebook |

22-01-09

Vakantie is een illusie

Gisteren heb ik tulpen gekocht, het is een beetje lente in huis. Alle beetjes helpen om dat heerlijke seizoen wat dichterbij te laten lijken. Buiten is het eerder herfstweer, waaiende takken, mijn planten die omver gevlogen zijn op mijn terras, mensen met paraplu's ...

Raar toch dat we allemaal klagen over het weer, gek zijn op zon en palmbomen, maar we blijven allemaal hier wonen, "carrière" maken, geld verdienen om dan geen tijd te hebben om het uit te geven, behalve aan dokters en psychologen en verzekeringen en auto's waar we mee in de file staan. Spaarcenten zijn ook al niet meer veilig.

In ons "landje van belofte" worden anti depressiva geslikt met tonnen, en oh wat zijn we hier toch gelukkig!

Onze kinderen bezwijken bijna onder de stress, ze lopen zichzelf voorbij en kunnen niet anders. Dat hebben wij ze in elk geval geleerd. Maar het KAN anders, maar je moet er risico voor nemen en dat doen de meeste mensen niet.

Moest ik twintig jaar jonger zijn ik nam hier de benen, zeker weten! Jammer dat het altijd te laat is als we zoiets beseffen. Nu kan ik dat niet meer natuurlijk, na zo'n ziekte en alle opvolgingen en zo...

Maar ik ga er toch iets trachten op te vinden hoor.. de radertjes werken ...

Ik hoor net van mijn dochter in Griekenland dat het daar vandaag 20° is !!! moet er nog zand zijn ???

Ploeter maar verder brave Belgskes, geef uw centen maar aan de belastingen, koop degelijke regenkledij, en vooral een sterke windbestendige paraplu! En vooral, wees blij met die paar weekskes vakantie op overvolle naar vlees en olie stinkende stranden en overmaatse buffetten waar het ook nog eens file is. En dan als die paar weekskes voorbij zijn komt de depressie, je maakt jezelf wijs dat je batterijen opgeladen zijn maar niks is minder waar hoor! Je ontwaakt langzaam maar zeker uit je droom en je vakantiefoto's zijn nog het enige bewijs dat het echt gebeurde. En wat doe je dan? Je gaat al uitkijken naar de nieuwe vakantiebrochures ..... voor de volgende zomer of wintervakantie. En skieën? Weer file he, aan de lift deze keer! Vie van het toerisme!

Als je daar woont, daarentegen ..... vermijdt je die overvolle stranden want je kent wel enige unieke plekjes waar je rustig kan baden en relaxen zonder het uitgeklopte zand van die naaste strandbuur in je ogen en op je ingesmeerde huid te krijgen. Je werkt er en doet er je plicht, je runt je huishouden net als dat hier moet, met het verschil dat je je was buiten kan laten hangen tot als je van je werk terugkomt, geen dure droogkasten, die zijn alleen voor gebruik in de "winter"! Dus besparing op energie en kosten.

Je moet je niet reppen naar de supermarkt als je van je werk terugkomt want daar zijn ze open tot ...... en als je dan thuis komt kan je buiten eten, zoveel je wil. En die sterrenhemel, God ! die heb je alle dagen! Waar kan je hier nog naar sterren kijken?

Zijn het dromen? Neen, voor mij niet meer, ik ben dat stadium voorbij. Ik ben realist, het verleden komt niet meer terug. Jammer ..... anders zou ik wel weten waar ik mijn kinderen op de wereld zou zetten en mijn gezin stichten ... 

104-0451_IMG

 

 

 

 

Deze foto heb ik een paar jaar geleden genomen in een kruidenwinkeltje in Tripoli in de Pelopponessos.

Buiten stond een open bestelwagen volgeladen met watermeloenen ... Stoer

 

 

16-01-09

Einde van de tunnel in zicht

UPDATE:

een interresant artikel over voeding en survival!

http://www.reuters.com/article/healthNews/idUSTRE5043DB20...

^^^^^^^^

Gisteren nieuwe simulatie, voor de laatste boost bestralingen. Hoog tijd dat het gedaan zal zijn want mijn huid is duidelijk "op".

De dag is goed verlopen, wachtzaal van de simulatie ... en lotgenoten, en zo begonnen we te praten, toevallig waren het Brusselaars en konden we in onze "gemixte" taal converseren, dat was lang geleden!

Nog maar eens ondervonden dat mensen, van waar of van welke achtergrond ook, met dezelfde angsten en verwachtingen geconfronteerd worden.

En ja, binnenkort is het zover. Ik heb er zeer lang over nagedacht. De voorbije jaren en vooral maanden hebben de doorslag gegeven. Ik weet dat mijn kinderen hun eigen leven leiden. Dat ze me niet meer nodig hebben. Niet in de zin zoals een kind een moeder nog nodig heeft als het opgroeit. Omdat mijn kinderen zelf in het stadium zitten van het gezin in volle expansie en vervulling weet ik dat mijn taak volbracht is. Mijn bijdrage aan hun leven is nog miniem. Ik ben de moeder, de oorsprong, de basis, de vertrouwde mama, ze is er, gelijk wat ze in haar schild voert. En ja, ze voert iets in haar schild ...

Ze wil gaan reizen.

De kans dat ik honderd jaar wordt is klein maar soit, ik kan evengoed binnen enige tijd hervallen. Wel, ik neem het zekere voor het onzekere en ga op ontdekking. In die ellendige tijd heb ik tientallen documentaires gezien van prachtige plekken op deze aarde, wel ik wil er nu wel een paar van gaan bezoeken. Eindelijk ga ik doen waar ik altijd maar kon van dromen.

Raar hoe je soms een inzicht kan krijgen. Is het de antidepressiva die ik plots moest stoppen? Zijn het de gevolgen van al het afzien? Is het een plots gevoel van paniek? Het besef dat ik enkel nog antihormonen pillen kan nemen en verder het lot beslist ...?

Ik wil de wereld zien en voelen. Laat me maar beginnen met een bezoekje aan mijn dochter in Griekenland ... en dan, wie weet ... de pyramides? of ground zero? of grand canyon? of de watervallen van Co?

ps: heb net mijn reis naar Athene geboekt, van 4 tot 12 maart is cloke al foetsie naar dochterlief ... (en had ik toch wel geluk dat er juist super promoties bij waren zeker!)

zon17

 

11:56 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: reizen |  Facebook |

13-01-09

Klara de poes

Onoplettendheid en computers ......gaat echt niet samen !

Ik had een heel epistel geschreven, rechtstreeks op het blog, zonder eerst in word te bewaren en wat blijkt, het is niet bewaard, niet opgeslagen, niet meer te vinden .....verschwunden, weg, partido, nada meer, tipota, niks !

Is niet erg feitelijk, mijn schrijfsels zijn niet zo belangrijk, ze zijn een soort ventilatie van gevoelens, gebeurtenissen en dat doet goed natuurlijk. Zo wil ik jullie toch wat vertellen over mijn nieuwe huisgenootje Klara. Ja, ze heeft uiteindelijk een naam, ze kent hem zelf nog niet maar dat is niet zo belangrijk. 't Kind moet een naam hebben he ;))

Ze heeft een hele rare gewoonte blijkbaar. Ik heb zo'n stoel, zeteltje met houten armleuningen. Ze zit op haar achterste poten en leunt met haar pootjes (ellebogen) op die leuning en valt dan zo in slaap !!! koddig! Echt grandioos om te zien! En dan zakt haar kopke naar beneden natuurlijk en hangt die daar zo over die leuning terwijl ze zit feitelijk. Het heeft geen zicht, ik heb me er al een kriek mee gelachen, ocharme dat beestje. En het is niet éénmaal dat ze dat doet he, neen, ik heb het al enkele malen gezien. En dan haar eten .... Nog zo'n geval. Ik heb al verschillende soorten blikvoeding geprobeerd en echt, niet van de minste hoor. Ook Felix en het merk van delhaize, niks is goed genoeg. Gisteren was ik bij Lidl en heb van daar gewoon sardientjes meegebracht, ra ra .....ja hoor! Alles op! Oef!

De droge voeding die gaat er van het begin al goed in, gelukkig maar. Dus zal ik morgen als de sardientjes op zijn eens proberen met tonijn uit blik, hopelijk staat dat haar ook aan, madammeke is blijkbaar geen blikvoer gewoon, zal dan ook maar eens kippewit kopen zeker?

En dat terwijl er zoveel mensen honger lijden ...schandelijk feitelijk.

Slikken ... eten.... Is door mijn verbrande slokdarm zeer pijnlijk, bijna onmogelijk. Gisteren medicatie gaan halen om mijn slokdarm te verzachten en daarbij nog dafalgan nemen en zo zou die vervelende periode moeten doorgaan. Ik neem nu ook een product om de slijtage van het kraakbeen te vertragen, dus binnen afzienbare tijd zou ik ongeveer terug een nieuwe moeten zijn, of toch een gerepareerde allez. En dan nog oefenen en binnenkort weer gaan zwemmen, ja ja .....het komt nog goed met dat lijf! ;)))

DSCF0251

en dit ben ik nu zie, Klara

jullie zullen nog verhaaltjes over mij lezen vermoed ik ...

heel veel liefs en een zacht pootje x

12:12 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: klara |  Facebook |

11-01-09

Witte zondag

Eergisteren bij orthopedie geweest voor mijn heup. Mijn vermoeden werd bevestigd ... versleten dus! Ja mensen! Dat zullen we er dan ook maar weer bijnemen zeker...

En als klap op de vuurpijl kwam ik nu te weten dat de val op mijn achterste enkele jaren geleden, een breuk veroorzaakte van de pubistak. De linker. De rechter brak ik toen ik een jaar later van de trappen viel (van de andere breuken zwijg ik nu maar ..). Ben in evenwicht dus ;)). Zou moeten lukken dat het weer in V..... was dat ze dat niet gezien hebben.

Genezen doet die arthrose niet maar ik moet nu een jaar pillen nemen om de slijtage tegen te houden. Ik heb er goeie hoop op dat het werkt, en dat ik eindelijk van de pijn zal afzijn. In combinatie met mijn prévalidatie kan ik hopelijk terug wat beter functioneren. Die behandelingen hebben me serieus onderuitgehaald en daar moet nu aan gewerkt worden, langzaam maar zeker hoop ik er terug wat bovenop te komen.

Die stralen van vrijdag hebben mijn slokdarm weer ferm aangetast, ik kan weer niet meer slikken en die verdovende siroop helpt ook al niet veel meer. Gelukkig heb ik nu een week rust! Geen dagelijkse trip meer naar het ziekenhuis voorlopig. Mijn brandwonden kunnen genezen, die rustpauze kwam niks te vroeg. Zelfs op mijn rug ben ik verbrand, die stralen branden er gewoon los door! Ik wist eerst niet wat ik voelde en zag in de spiegel, maar ja hoor, de dokter bevestigde het: de weerkaatsing van de stralen op de tafel hebben ook mijn rug verbrand. En dus maar talken... Ik heb nu al meer talk verbruikt dan voor de billen van mijn baby's vroeger.

Volgende donderdag een nieuwe simulatie voor het littekenweefsel en dan vanaf maandag de laatste acht bestralingen.

De champagne staat al klaar!

En de nieuwe getijgerde poes (6 jaar oud), is al helemaal thuis!

15:55 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: artrose, bestralingen, rust, prevalidatie |  Facebook |

07-01-09

Nieuwe vriendje

Gisteren Driekoningen, het signaal om de kerstboom af te breken en Kerstversiering terug op te bergen tot eind van het jaar. Hier komen al lang geen kinderen meer aan de deur zingen, daarvoor moet je misschien nog in een dorp wonen om zoiets mee te maken. Brrrrr en met die kou werd er niet veel gezongen denk ik  ...

Sinds een paar weken denk ik erover om terug een poes te adopteren. De eenzaamheid weegt soms te zwaar zonder huisdiertje. Daarom heb ik besloten een verlaten diertje een goede warme thuis te geven. We zullen er beide plezier aan beleven. Mijn kater Miro is geplaatst bij een gezin met kindjes en tuintje toen ik ziek werd. De dokters hebben me toen bang gemaakt voor eventuele infecties door krabben of beetjes en ik heb toen met pijn in het hart besloten Miro een nieuwe thuis te zoeken. Op zo'n ogenblik zit je met een enorme tweestrijd en de angst heeft toen de bovenhand gehaald. Daarbij kwam nog dat die familie erg fijn leek voor hem en toen heb ik hem weggegeven. Je denkt op zo'n moment dat je een misdadiger bent en ik heb er echt schuldgevoelens over gehad. En toen ik het tel nr van die mensen niet meer vond was ik al helemaal ongerust! Gelukkig heb ik het later teruggevonden en sindsdien af en toe eens gebeld naar hen. Miro was dus perfect gelukkig en heeft zich goed aangepast, meer nog! Hij gaat nu zijn wandelingetjes buiten maken en dat is natuurlijk de max, dat kon hij hier op het appartement niet. Hooguit op het terras op het muurtje gaan zitten kijken naar de vogeltjes (3 hoog !!! ) Ik werd zelf duizelig als ik hem bezig zag !

Nu ga ik waarschijnlijk een lappenpoes adopteren die door het overlijden van haar baasje zonder thuis is. Ze is een echte schootkat, dus helemaal mijn ding! Ze zal Miro niet kunnen vervangen want die had zo zijn specialiteiten maar die heeft iedere kat wel he. Ik had er ooit een die de deur kon openen door aan de klink te gaan hangen en als de bak te vuil was naar haar zin ging ze plassen in de gootsteen met haar vier pootjes op de randen! Grandioos om te zien !!! echt grappig!

Ik hou nu meer van poezen dan vroeger, je moet ze echt leren respecteren die schattekes! Ze zijn slim, sluw, eigenzinnig, lief, dominant ....maar als ze liefde geven is het onvoorwaardelijk! Elk huisdier trouwens ...wat zouden we zonder doen? Ze verlichten onze pijn, luisteren naar onze klachten zonder verpinken, zijn er voor ons, altijd, zonder morren, zonder klagen, en dat allemaal in ruil voor wat liefde, eten, drinken en een dak boven hun hoofd. Ik ben benieuwd hoe de kleinkindjes zullen reageren, die zijn waarschijnlijk weer zo zot als een kelderdeur van hun nieuwe vriendje.

Nu nog wachten op een mailtje of telefoontje en dan naar de pleegmoeder om kennis te maken met mijn nieuwe vriendje! Wordt vervolgt .......!

Warme bibberknuffel aan al mijn lieve blogvriendjes

31-12-08

Een gelukkig 2009 !

De laatste dag van een rotjaar waar één groot lichtpunt in scheen, de geboorte van mijn jongste kleindochter Hazel.

Een jaar vol emoties met ups en downs, gevoelens die escaleerden en naar de top van de roetsjbaan gedreven werden door hoop. Hoop die dan weer onverbiddelijk de bodem in geslagen werd. Een hoofd als een tijdbom en een hart dat dikwijls droop van weemoed. En pijn, veel pijn die niemand echt kon begrijpen behalve lotgenoten. Daarbij kwam nog het alleen zijn met al die gevoelens en angst die weerkaatsten tegen de muren.

En toch .....zijn er de familie en de vrienden, de zeldzame vrienden die de rit mee uit maken. Zij die niet afhaken na een paar maanden. Zij die je "durven" bellen om te praten. En dan mijn kinderen, die eveneens met al die emoties worstelen maar dat niet laten blijken om mij niet ongerust te maken. Die kinderen van mij die me onvoorwaardelijk blijven bijstaan en moed inspreken, met de kleinkindjes langskomen omdat ze weten dat ik mij daar ongelooflijk aan optrek. Mijn dochter in Griekenland die dagelijks met mij praat via chat en waar alles bespreekbaar mee is. Ook haar twee kinderen die me zoveel blijdschap geven door aan de telefoon grappige dingen te vertellen die me urenlang een glimlach verschaffen. De foto's van mijn kleinkinderen die me regelmatig toegestuurd worden en waarmee ik hier zit te schateren en van te genieten .......

Zo kan ik nog lang doorgaan, maar wat ik hier wil zeggen is : DANK JULLIE ALLEMAAL om dit jaar draaglijker te maken en er gewoon te zijn voor mij!

En natuurlijk dank aan mijn blogvrienden, die niet aflatende steun geven door lieve moedgevende berichtjes.

Aan jullie allen, wil ik een jaar vol liefde, tevredenheid, geluk en vooral gezondheid wensen. Dat het volgende jaar verlichting mag brengen met veel intense gelukkige momenten omringd door jullie geliefden.

Een gelukkig 2009 en dat al jullie dromen mogen uitkomen!

veel liefs,

Claudine

duif

11:09 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: wensen, nieuwjaar, dank, vrede |  Facebook |

29-12-08

UPDATE OVER HET MEDICIJN VOOR SANDRA

Blijkbaar werd door VTM een interview met een professor te lang achtergehouden waardoor de kijkers niet voldoende informatie kregen over het zogenaamde wondermedicijn dat SANDRA zou kunnen genezen.

Lees hier een bericht in De Standaard over de werkelijke toedracht over dat medicijn:

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=3M2...

Hoe moeten die ouders zich nu voelen ?

Verschrikkelijk is dit

10:06 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: sandra |  Facebook |