14-05-08

Ik begin het te beseffen

Vandaag was ik heel moe, praktisch geen stem, een pijnlijke keel, hoofdpijn …En voel me lusteloos. De huisarts heeft me grondig onderzocht en hoestsiroop voorgeschreven. Hij had nog geen verslag gekregen van het ziekenhuis en wist dus nog van niets. Voortaan zit ik nu dus ook in zijn statistieken. Gelukkig is hij een warm mens die tijd voor zijn patiënten maakt, zo ook voor mij vandaag.Ik weet dat ik zou moeten rusten en me stilaan voorbereiden op de operatie maar ik sla geen enkele uitnodiging af om op stap te kunnen gaan. Zo ook morgen maar daar heb ik een goeie reden voor …. ik wil een paar nieuwe pyjamaatjes voor in het ziekenhuis. Verder beleef ik de laatste dagen als in een onwezenlijke droom, de buitenwereld lijkt veraf en toch zeer nabij. Ik heb het gevoel dat ik in mijn eigen wereldje leef met mijn eigen gedachten en angsten, mijn eigen onzekerheid over wat er te gebeuren staat. Ik krijg lieve mailtjes en telefoontjes van mijn vrienden. Ik hoop dat ze het gaan kunnen volhouden met me te steunen.Er is één vraag waar ik nooit een antwoord op kan geven. Als ik de telefoon opneem krijg ik de vraag: en … hoe is’t? wat moet ik daar op antwoorden??? We zeggen dat uit gewoonte maar met mij is nu niets meer gewoon. Het begint te dagen ……

00:37 Gepost door Clo in Borstkanker | Permalink | Commentaren (1) | Tags: borstkanker, ongeloof, vrienden |  Facebook |

Commentaren

Ik begrijp volkomen wat je bedoeld, mijn moeder had een paar jaargeleden dezelfde gevoelens toen ze het verdict hoorde... Toch nooit het hoofd laten vallen en profiteer inderdaad van alle mogelijkheden om op stap te gaan. Zo ben je onder de mensen en kan je je zinnen even verzetten...

Gepost door: Troetel | 14-05-08

De commentaren zijn gesloten.