03-06-08

Gesprek

3 juni

 

Gisteren had ik een afspraak met de coördinerende oncoloog in de dagkliniek, een hele openbaring voor mij en een hele boterham te verwerken. Hij bekeek nog even de wonde en gaf me goede raad over hoe mijn oefeningen te doen om geen dikke arm te krijgen. Hij zei ook dat kleine lymfevaatjes zich terug gaan vormen wat voor mij een hele verrassing was, ongelooflijk feitelijk hoe een lichaam zich tracht te herstellen!

 

De dagkliniek, een gezellig gemaakte gang met allemaal kleine kamertjes waar de chemo’s gegeven worden, een gemeenschappelijke zitplaats met keukentje en zonnig (gisteren toch) terrasje met zeteltjes.

Er zaten al enkele vrouwen te wachten, in stilte, ieder was blijkbaar met zijn eigen problemen in gedachten. Af en toe stond er iemand op om een flesje water te nemen, met rietje of plastieken bekertje, ze voelden zich daar blijkbaar thuis. Nadien hoorde ik van hen dat de ene er al zeven jaar kwam en de andere twee jaar. Een derde vrouw, in haar ogen zag ik duidelijk de starende blik van iemand die vol gif gegoten is, zei niets maar glimlachte stilletjes.

De twee eerste hun houding verraadde dat ze al veel meegemaakt hadden, “We zijn er toch nog” zei de oudste met de jarenlange ervaring in behandelingen …..

 

Ik kreeg van Dr Vandebroeck een ganse uiteenzetting over het  verloop van mijn situatie tot hiertoe. Het opsporen van de kanker, de operatie en dan nu de behandelingen. Te beginnen met de chemotherapie. Ik zal CEF (spreek uit kef) krijgen. De patiënten noemen dat de “rode baxter”. Om de drie weken één, vier maal. Daarna om de drie weken een baxter Taxotere. De reeks bijwerkingen werden besproken en ik werd verwittigd om bij koorts onmiddellijk mijn huisarts te contacteren, indien niet beschikbaar, naar de spoed. Elke infectie moet kost wat kost vermeden worden. Me opsluiten is ook geen optie zei de arts, zo kan je ook niet leven. Dus zowat de gulden middenweg zoeken. En een masker dragen haalt ook niet veel uit zei hij.

 

Nu vrijdag 6 juni wordt er een katheter poort geplaatst aan de rechterkant. Ter hoogte van het sleutelbeen. Langs daar kan steeds bloed afgenomen worden en de chemo toegediend worden. Zo blijven de aders in mijn handen en armen gespaard. De (kleine) operatie gebeurd onder een lichte algemene verdoving en vrijdagavond mag ik normaal gezien terug naar huis. De poort moet goed dichtgegroeid zijn voor ik mijn eerste chemo krijg (stel je voor dat die gaat lekken! ;) )

 

Mijn nichtje Chris voert me naar Sint Augustinus en komt me ’s avonds weer halen. Ze komt donderdag terug van haar vakantie in Spanje.

 

Op 17 juni krijg ik mijn eerste CEF toegediend. Eerst nog een hart onderzoek (routine) en daarna begint het ….

 en om te eindigen met een positieve noot ..... ik hou van noten! mmmm ....

11:55 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gesprek |  Facebook |

Commentaren

Dag Claudine Ik heb gans je verhaal gelezen en ik weet dat er je een moeilijke weg te wachten staat, maar geloof erin en blijf positief! Je zult over bergen moeten en dat zal niet altijd gemakkelijk zijn, maar onthoud dat er na die bergingen afdalingen komen die je terug energie gaan geven! Ik leef echt met je mee en dat weet je wel...ik wil je dan ook zoveel mogelijk steunen!
Ik stuur je veel positieve energie en een dikke virtuele knuffel!
Jij woont dus wel in het Antwerpse, zoals ik vermoed aan de naam van het ziekenhuis!
Ik kom gauw terug lezen!

Gepost door: Veerle | 04-06-08

De commentaren zijn gesloten.