29-09-08

Marghuerita of bosbessensiroop ? ;)

Morgen gaan we weer voor een lading taxus coctail. Smakelijk? Brrr nee hoor! Geef mij maar een marguerita met veel munt en limoen ;)). En alcohol mag toch niet, ik hou het dus liever op muntsiroop in mijn water of bosbessen of kriekensiroop. Ik heb ook de opgelegde krieken ontdekt op een ijsje van soja vanille, tja, kwestie van mezelf toch wat te verwennen hé ...

De pyjama bleef vandaag aan, het noodzakelijke toilet en dan weer een comfortabele pyjam aan, vooral dat ik vandaag enkel mijn nichtje op bezoek kreeg en die is mijn tegenwoordige outfit en donskopje al goed gewoon hoor! Ik kan het niet laten mijn hoofd in de spiegel te bestuderen en dat laagje dons lijkt toch te blijven voorlopig, een begin van teruggroei??? Ik hoop het wel! Al dat sjaaltjes gedoe hoeft voor mij thuis niet, enkel als ik buiten kom wil ik er hip uitzien. En daar de fierheid van een vrouw zelfs met het uitvallen van haar pluimen niet verdwijnt blijf ik me gretig optutten als ik de voordeur verlaat, al kost het nu wat meer moeite dan een paar maanden geleden. Maar met de nieuwe lading sjaaltjes die ik op een moslima site vond (link in rechter kolom) kan ik weer volop experimenteren.

Tja, morgen dus eerst mijn gesprek bij de oncoloog, hij weet van mijn heupprobleem, ik heb hem verleden week aan de lijn gehad en hij schreef me ondertussen medicatie voor die ik tweemaal per dag neem, ik voel toch wel een klein beetje verbetering heb ik de indruk. Hopelijk zet het zich zo voort en kan ik binnenkort toch weer een klein stapje in de wereld zetten, op mijn manier dan hé ... ;)

Deze namiddag had ik even de tv opgezet en zag een talkshow met Oprah, als gaste had ze o.a. Louise Hay op bezoek, nu, die vrouw is mijn voorbeeld, al jaren! Haar boek: "je kunt je leven helen" is al jaren mijn lijfboek en heeft me al dikwijls uit de put gehaald. Méér nog, het heeft me de magie in mijn leven leren ontdekken, zij is onwaarschijnlijk als mens, als vrouw en als levensfilosofe. De rust en wijsheid die zij uitstraalt bevestigd voor mij de juistheid van haar filosofie en levensvisie. Zij heeft een soort rust over haar die je enkel en alleen uit het spirituele kan putten. De leidraad in haar boeken (ze heeft er meerdere geschreven) legt je op een eenvoudige wijze uit hoe je omgaat met je leven, je verdriet, je innerlijke kind (ja ja, dat moet ook gekoesterd worden), je toekomst (ja ja, die kun je zelf bepalen). Raar he dat ik dit hier schrijf als vechter tegen borstkanker? En ja, ik heb vertrouwen in wat ik weet, voel, ik weet gewoonweg dat ik genees, of zelfs reeds genezen ben. Dat ik ziek werd heeft zijn bedoeling, net zoals alles wat in een mens zijn leven gebeurd. De lessen die we hieruit trekken zijn levensnoodzakelijk. Het vertrouwen in de boodschappen van het universum is sterk bij mij. Het is als magie, in elk geval wordt ik geweldig ondersteund, door jullie allemaal, door mijn manier van geloven en de kracht die ik krijg toegestuurd van mijn geliefden aan de overkant.

Maar ... genoeg gefilosofeerd voor vanavond, nu focussen op morgen en de komende tijd.

Het doet me goed dit alles eens te vermelden, een groter tipje van de spreekwoordelijke sluier oplichten kan zeker geen kwaad, integendeel, wat meer over elkaar te weten komen, openheid over ons denken, voelen, de diepgang van sommige gedachten ....het gaat tenslotte om ons, mensen, die elkaar steunen en bijstaan en die mogen gerust weten hoe ik over sommige zaken denk.

Dus, ik geef jullie allemaal een hele dikke warme knuffel en weet dat ik aan jullie denk, zeker aan diegenen die het momenteel zeer moeilijk hebben.

Slaapwel lieverds

X

Claudine

4

25-09-08

Manke donderdag

Je zou denken dat ik het moe zou worden al dat rusten, maar niks is minder waar. Mijn bedje is inderdaad na de middag een welkome oase waar stilte heerst, verduistering van al te fel daglicht en de intieme sfeer van thuis zijn. Het zijn alleen de dromen die niet in het plaatje passen, ik was echt blij dat ik wakker werd!

Mijn heup is nog steeds zeer pijnlijk, zo kan het echt niet verder. Ik dacht dat het wel zou beteren na een paar dagen maar niks is minder waar. Volgende dinsdag zal ik er mijn oncoloog over aanspreken, en vragen om ze te laten onderzoeken. Hopelijk niks ernstig. Dat er sleet op zit weet ik al langer, met die ongevallen die ik eerder had kan dat ook niet anders.

Als ik terugdenk aan pakweg twee weken geleden en hoe ik kon genieten aan zee, lijkt me dat nu zo veraf ondertussen! Gelukkig kan ik teren op de vele mooie momenten die ik er doorbracht, die kan niks of niemand me nog afnemen. Zo gaat dat dan hé, dat is dan het leven ... gewoon de dingen die ons overkomen terwijl we andere plannen maken. En die dingen, tja, daar ga je aan wennen lijkt het wel. Niet dat ik me neerleg bij de situatie, verre van! Maar je accepteert ze gemakkelijker omdat ze deel uitmaken van de behandelingen en neveneffecten. Ook omdat je weet dat sommige ongemakken maar tijdelijk zijn. Ook al kan die vermoeidheid jaren duren naar ik gehoord heb, of zelfs nooit weggaan, dan nog zal ik blij mogen zijn. En dat besef ik.

Veerle haar mama wordt morgen geopereerd, ik zal straks voor het inslapen aan hen nog een speciale gedachte wijden en sterkte voor hen vragen.

Aan alle bloggenootjes dank voor jullie bezoekjes en steun! Tot binnenkort!

Heel veel liefs,

Claudine

 kaarsen

een kaarsje voor de mama van Veerle

22:19 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (21) | Tags: vermoeidheid, pijn, rust |  Facebook |

23-09-08

Thuis een oase van rust

Mijn tweede dag weer thuis, mijn vertrouwde omgeving met mijn bloemen die me 's ochtends tegemoet stralen. Elke dag weer een nieuwe rode hibiscusbloem, de prachtig paarse orchidee waar het ochtendlicht wat doorschijnt en waardoor de kleur nog intenser wordt, het boeket dat ik zondag nog kreeg staat in volle glorie te bloeien. Wat een luxe en hoe prachtig !

Mmmm 's ochtends ??? laat ons liever zeggen .. tegen de middag ;) ik heb tot tien uur geslapen en ben dan doodvermoeid maar opgestaan. Niet te doen hé?

De pijn in mijn linker heup schreeuwt om aandacht, ik zal er toch eens moeten laten naar kijken denk ik. Ik kan soms met moeite gaan en elke stap is een marteling. Dagen in bed liggen verzwakt je natuurlijk en spieren smelten weg als sneeuw voor de zon. In elk geval thuis heb ik automatisch meer beweging, de afstanden zijn hier groter dan in een ziekenhuiskamer he en ik leg hier dus meer metertjes af, beetje bij beetje zal de kracht dan wel terugkomen.

Ik hou ook van de rust thuis, voor het ogenblik zelfs geen radio, geen muziek, niets dan de stilte en de geluiden van buiten die doordringen, het leven in het appartementsgebouw dat zachtjes zijn gang gaat, ik hoor dat de bovenbuurvrouw thuis komt ... de vertrouwde alledaagse geluiden die zekerheid geven, een veilig gevoel. Ook de zekerheid dat straks mijn nichtje langs komt.

Zij heeft gisteren voor volle kasten en een volle frigo gezorgd. (dank je lieve schat!) Ik kan weer verder, al eet ik niet zoveel, hoe kan het ook anders? Ik verzet geen calorieën! Ik verslaap ze ;)))

Wat kan een bed een haven van rust zijn, en toch mag ik daar overdag niet aan toegeven! Op een informatiedag een tijd geleden in het UZA zeiden ze dat je bed enkel dient om de nacht in door te brengen, er overdag gebruik van maken creëert een vicieuze cirkel van slapeloosheid. Overdag rusten in een zetel is ideaal om slapeloosheid 's nachts tegen te gaan volgens hen. Ik tracht me daar aan te houden maar gisteren was ik toch nog veel te moe en ben toch overdag in mijn bed gaan slapen, en eerlijk gezegd ! .... het was zalig daarin te liggen!

Lieve medebloggertjes, ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie steun ! ik ga stilaan wel bijlezen en jullie wedervaren ontdekken van de laatste week.

Een dikke warme knuffel, goede moed en nog een fijne dinsdag!

Claudine

cappuccino_rabbit

12:14 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: vrede, stilte, vermoeidheid, bloedcellen, rust |  Facebook |

20-09-08

Zaterdag, ziekenhuisweekend

Geen al te beste nacht, zware dromen en veel opstaan. Geen rustige dus met als gevolg dat ik vanmorgen moest wakker gemaakt worden om te ontbijten.

Mijn toilet maken is een erg vermoeiende onderneming tegenwoordig, je staat daar normaal niet bij stil maar gewoon blijven rechtstaan is al een hele opgave. Hopelijk zijn de bloedresultaten vandaag beter, dan kan ik morgen waarschijnlijk naar huis om verder op krachten te komen.

Volgende week zou ik samen met mijn nichtje en een vriendin naar zee gaan voor enkele dagen maar dat zit er helaas niet in. Ik riskeer niet meer om thuis weg te gaan. De minste infectie doet me weer in het ziekenhuis belanden en vermits mijn weerstand op nul staat zal ik het zeetje een tijdje niet zien vrees ik.

Eerlijk gezegd is er vanuit een ziekenhuisbed weinig actie te vertellen, ja, toch wel ééntje het vermelden waard .. ik heb vanmorgen een "zonneba(e)d" genomen! Zalig was het die warmte op je gezicht en lijf te voelen met gesloten ogen te genieten van die weldaad. Ik heb het geluk dat de zon aan mijn kant opkomt en dan maak ik er ook het beste van. Zoals gewoonlijk trouwens.

Ik wens iedereen van hieruit een fijn weekend, met veel zon en leuke momenten om nooit te vergeten.

veel liefs,

Claudine

cat_at_home

11:51 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) | Tags: ziekenhuis, herstel, bloed |  Facebook |

19-09-08

Eindelijk weer beweging op mijn blog!

spiegelbeeld

Sinds dinsdag ben ik via spoed in het ziekenhuis terechtgekomen. Infecties die mijn witte bloedcellen enorm naar beneden haalden. Sinds gisteren dalen ze niet meer, maar nu zijn het de rode die wispelturig doen en beginnen te zakken. De vermoeidheid is dan ook enorm en belet me iets te doen, zelfs op de gang gaan wandelen is onmogelijk. Die taxotere is een geniepigaard en hopelijk valt hij ook de eventuele slechterikken aan. Het is goed te weten dat je het daarom doet, die ondermijning van je lichaam toestaan.

Hopelijk begint het te keren want binnen een goede twee weken krijg ik mijn volgende tax.

De verzorging hier in Sint Augustinus is fantastisch goed. Die mensen zijn stuk voor stuk engelen. Zo'n team achter je weten doet je al half genezen en de aanpak is echt "menselijk".

Nu ik hier internet heb zal ik terug eens wat gaan bijlezen tussen het slapen door ;) dat wordt nu wel stilaan tijd he.

Lieverds allemaal, dank voor jullie fijne moedgevende berichtjes en mailtjes hoor!

Een hele dikke knuffel aan allemaal!

Heel veel liefs

 

 

 

15:19 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: weerstand, witte bloedcellen, anemie |  Facebook |

16-09-08

Een paar gedachten ...

Ik slaap en rust en leef van de ene dosis pijnstiller naar de andere. Ondanks mijn ziek zijn en ellendig voelen blijf ik me voor ogen houden dat ik ziek ben door de chemo, dat die mijn lichaam verzwakt en infecties veroorzaakt. Kunst is de infecties de baas te blijven, me goed te verzorgen en alert te blijven voor koorts. Meer kan ik zelf niet doen. Ik hoop natuurlijk dat dit zo snel mogelijk voorbij gaat en niet blijft duren tot mijn volgende chemo binnen twee weken.

Toen ik daarnet wakker werd zag ik dat het weer tijd was voor mijn pijnmedicatie en toch heb ik ze niet direct willen nemen, in plaats daarvan ben ik in een mooi tijdschrift beginnen lezen: happinez. Een prachtig boek met wijze reportages en interviews met spirituele mensen. Af en toe wil ik opstandig zijn en mijn lichaam laten weten dat ik zelf ook een eigen wil heb, dat ik pijnstillers neem wanneer IK wil en dat het zich daar moet aan aanpassen, willen of niet. Zo heb ik toch een half uurtje kunnen rekken en uitstellen. Of het veel zin heeft ??? dat weet ik echt niet, het is meer een kwestie van krachtpatserij denk ik. Ik geloof ook dat je de cirkel van pijnstilling niet mag doorbreken door te lang te wachten anders gaat je lichaam weer meer moeten vechten tegen die pijnsignalen. Enfin, tijd om druppels te tellen en dan weer onder het dons. Genoeg filosofie midden in de nacht ...

Voor de wakkere mensjes onder ons, een hele warme knuffel en nachtzoen X

woman_laptop

01:49 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (16) | Tags: pijn, infecties, vermoeidheid, filosofie |  Facebook |

14-09-08

Infecties

Ik ben weer thuis. Mijn verblijf aan zee werd afgebroken doordat ik ziek werd. Verschrikkelijke pijn overal in mijn lichaam hield me 's nachts wakker, ik nam de ene pijnstiller na de andere en toch moest ik er vier uur tussenlaten, dat werd klokken! Dat Taxotere zo'n effect zou hebben kon ik niet vermoeden.

Gisterenochtend voelde ik me zo ziek en koortsig en bovenop nog een pijnlijke keel met witte stippen. Gebeld naar het ziekenhuis en ik moest afkomen natuurlijk. Mijn broer is me dan komen halen en is dan ook bij mij gebleven, wat een geluk dat ik zo'n schat van een broer heb!

Infectie dus, en met de nodige medicatie, spoelmiddel en contramal mocht ik naar huis, oef! Vanmorgen geen koorts meer, houden zo.

Lieve vrienden, ik ben op mijn onbewoond eilandje momenteel, ik zal mijn bezoekjes aan jullie later goedmaken maar nu ga ik weer in mijn nestje kruipen ...

Warme groetjes,

 

 

08:33 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (11) | Tags: ziek, chemo, taxotere, infecties |  Facebook |

08-09-08

Vijfde chemo

Hieronder plaats ik een vredesduifje, gelieve die naar je blog mee te nemen en zo een vredessymbool te plaatsen voor alle vormen van ongerechtigheid. Zo vliegt deze duif via het internet de wereld rond en kan ze haar kleine bijdrage leveren voor mensen in nood. (voor diegenen die niet weten hoe: op klikken met de rechtermuisknop, bewaren als (bij je foto's) ... en klaar is kees).

Vandaag ben ik weer heel moe, gisteren blijkbaar weer te lang geslenterd bij Van Uytsel, zoveel moois te zien en ja, dan bijt ik door met alle gevolgen van dien.

Morgen mijn vijfde chemo, ditmaal een eerste Taxotere. Ik neem nu al mijn cortisone pillen in. Hopelijk voel ik me niet zo misselijk en ziek als met de CEF. Die periode is nu toch al achter de rug en eerlijk gezegd ben ik er niet rouwig om! Nu nog heb ik die vieze smaak in mijn mond, buikproblemen en al de rest waar ik niet zo graag over uitweidt omdat het altijd hetzelfde is. In elk geval zorg ik dat alles tegen morgen bijgewassen en droog is, mijn valies gemaakt en als ik me redelijk goed voel ben ik weg naar zee. Ik kan daar evengoed in de zetel hangen als thuis en daar heb ik tenminste de rust en goede lucht. Bovendien heb ik daar steeds dat fameuze vakantiegevoel en dat is toch mooi meegenomen hé?!

Ik zoek mijn laptopke mee te nemen en daar eens te testen of ik op internet kan, dat zou tof zijn om rechtstreeks verslag uit te brengen, daar zullen nogal verhalen uit voortvloeien denk ik ...

Mijn nichtje zou ook meegaan, hoe meer zielen hoe meer vreugd natuurlijk, spijtig dat ik maar twee slaapplaatsen heb maar in de buurt zijn kamers te huur, er is zelfs één aan 39€ per nacht met twee bedden op de (ruime) kamer. Aan die prijs vindt je anders niet veel meer. Er is een "privé" badkamer op de gang, dat is het enige "nadeel". Als je dat zo kunt noemen natuurlijk. Ben ik hier toch promotie aan't maken zeker! Maar wie zich aangesproken voelt om ook eens af te komen om een gezellige dag of tweedaagse door te brengen, laat het me gerust weten hoor. Een goeie pull, een windvest, een warme muts op en daar gaan we! Moe ??? geen probleem, er zijn goei koffiekes te krijgen met de nodige versnaperingen erbij (mmmm) en zeg eerlijk, wat is er gezelliger van uit de kou ergens binnen te komen waar het lekker naar koffie ruikt en waar je bril aandampt ....

Zin in een lekker visje? (à la meunière = volgens de wijze van de molenaarsvrouw, in dit geval à la Clo) ..., er zijn fantastische viswinkels die hun eigen boten hebben die dagelijks verse vis aanvoeren die in hun zaak te koop is. Garnaaltjes pellen op een terrasje? Kan ook! Er is een viswinkel die zowaar zijn eigen terrasje heeft waar je oesters kan slurpen, karikollen uit hun schelpje peuteren en garnaaltjes kan pellen met een lekker drankje erbij natuurlijk. Zin in iets anders??? Euhhhhh ... eens denken .....  ;-)

Een filmpje pikken in de Kinépolis in Oostende? Kan ook, de tram stopt er voor de deur. Te moe? Ook goed, dan kijken we thuis tv, voilà! Te druk? Ook goed, dan lezen we elk in ons boek! Geen boek? Ook goed! Dan gaan we slapen hahaha!

En nu, heb ik genoeg gefantaseerd, ‘k ga mijn duifje plaatsen.

Vredesduif

 

en aan mijn kinderen en partners en kleinkindjes:

Anne Mieke, Dimitri, Joanna, Zinon

en Betty, Pierre, Antoine, Charlotte

en Kris, Karen, Thomas , Seppe, Vinne

en Veerle, Joop, Hazel

allemaal een extra dikke kus!

 

16:58 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (22) | Tags: zee, chemo, vermoeidheid, optimisme, vrienden |  Facebook |

05-09-08

Terug van weggeweest

Moest ik nu mijn paswoord om mijn blog te kunnen aanvullen meegenomen hebben had ik "live" verslag kunnen uitbrengen van aan zee. Hoe zalig het op het strand vertoeven was, wandelen op de dijk en af en toe rust nemen op de blauw-wit gestreepte banken die op de dijk staan. Typisch voor Middelkerke en Westende. Herinner je je de film Pauline en Paulette met Ann Petersen? Ik vond het een zalige film en heb hem meermaals gezien. Op het eind zit Paulette op zo'n bank te genieten ... haar droom ... een appartementje aan de Belgische kust.

Het was dus weer super! Van vrijdag namiddag tot zondag en dan grandioos uitgeregend op dinsdag in Middelkerke. Zat ik daar een pannenkoek te eten op de dijk bij Manderleys, een taverne die echt aan te raden is, je krijgt er zowaar een verwenkoffie voor een erg matige prijs samen met de verse pannenkoeken. De koffie die ze er serveren wordt nog vers gemalen en komt van een Vlaamse koffiebranderij, nog een unicum!

Dus ....waar was ik gebleven? Ah ja, ik zat daar dus te genieten van al dat lekkers en het begon te gieten jongens! Te gieten ..!!! ik zeg ni meer! En de blaasjes kwamen ook, zoals ons mama vroeger zei: als het blaaskes regent is het voor de ganse dag. Er kwamen daar mensen binnenge..go..ten! ja, wat doe je dan na een tijdje? Erdoor natuurlijk! Gewapend met mijn paraplu naar de tram, gelukkig was dat maar om de hoek aan het casino. Eenmaal thuis gekomen, vlug die natte kleren uit en languit op de bank met mijn (spannend) boek. Ben die avond niet meer buitengekomen, ik verzeker het jullie. Ik had nl een lekker vers kramiekje gekocht en heb daar dan maar mee "gesoupeerd". Het slot van mijn feuilleton "Terre de lumière" maakte de avond compleet. Meer had ik echt niet nodig op dat moment.

Dat was dus dinsdag. Een uitzondering aan zee. Regen blijft er nooit lang duren. Woensdag was dus weer "normaal" en "buiten"weer. In de namiddag weer naar het binnenland, mijn zeeverblijf zat er weer op en het heeft weer echt deugd gedaan!

Behalve de vermoeidheid die niet meer weggaat, af en toe nog een misselijk gevoel en mijn darmen die overhoop liggen voel ik me redelijk goed. Volgende dinsdag begin ik aan mijn Taxotere chemo's, vier, één om de drie weken. Dus daarmee zijn we weer zoet tot eind van het jaar als alles goed gaat en op zijn tijd kan doorgaan.

Gisteren ben ik dus op Hazeltje gaan passen. Wat een schatteke is dat toch, ze is nu zes weken oud en ze begint al te lachen als je tegen haar praat, en met tranen wenen kan ze ook al! Een willetje heeft ze dus, dat belooft ! we gaan aan ons protteke nog veel plezier beleven geloof ik ;))

En mijn kleindochtertje Joanna die in Griekenland woont gaat binnen een week (de vakantie duurt daar langer) naar het eerste leerjaar en ze is ook ingeschreven op de tekenacademie, wie weet heeft ze een aardje naar haar overgrootvader en haar Yia Yia ??? dat zou pas een tof familietrekje zijn!

En nu  wil ik jullie nogmaals allemaal bedanken voor al die fijne reacties op mijn blog!  Ik kom echt weer bijlezen bij jullie, beloofd!

10:46 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) | Tags: goed gevoel, bekomen van chemo, zee |  Facebook |