30-11-08

Weekend vóór de bestralingen

Weekend voor ik woensdag start met de radiotherapie. 33 in totaal.

Ik kijk er wel met ongeduld naar uit al wordt dat weer een drukke periode van dagelijks naar het ziekenhuis en recupereren. Hoe ik dat twee maanden ga volhouden heb ik nog geen benul van want ik voel me nu al zo moe.

Een klein afwasje moet ik in drie keer doen, als ik dan bedenk dat ik ooit een huishouden met vier kinderen en huisdieren had en een zaak ..... toen wist ik niet wat moe zijn was. Vroeg opstaan, werken, koken, winkelen, wassen, plassen, zwanger of niet, werken van de eerste tot de laatste dag. Bevallen en de tiende dag terug vollen bak, in de zaak en in het huishouden. Zwangerschapsverlof daar was gewoon geen sprake van. Die tien dagen in het ziekenhuis waren mijn zwangerschapsverlof  ... tja ... als ik daaraan terug denk ... duidelijk een vorig leven in een vorige eeuw! Maar, vol dierbare herinneringen!

Morgen weer maandag, de zondag is voorbijgevlogen temeer daar het middag was als ik opstond! ik schatte de tijd en dacht dat het één uur was, een half uurtje eerder was het, mijn innerlijke klok loopt nog steeds juist denk ik.

barbapapa%205

 

Fijne zondagavond nog aan alle bloggertjes,

veel liefs,

Claudine

17:04 Gepost door Clo in Waar gebeurd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: gezin, kinderen, moe |  Facebook |

28-11-08

Hello to my friends Anglo and Francophones

A message for my English speaking friends:

Hello, I got my chemiotherapy, the whole 8 sessions! and next week I start the radiotherapy, 33 sessions untill the end of january. Feeling very tired, not able to do a lot, more like resting, watching television, computer surfing, music, sleeping .... these are my days for the moment. Another two months of patience and I can slowly start my revalidation. Thanks for surfing to my blog, personal mails will be answered.

Have a nice day and weekend!

Claudine

 

Un message pour mes ami(e)s francophones:

Bonjour les ami(e)s, ma chemio est du temps passé! il y a presque trois semaines j'ai eu ma dernière scéance. ouf! il était grand temps! je suis fatiguée comme tout, difficile à expliquer, je ne vauts rien pour le moment. Je passe mes jours dans mon fauteuil a dormir, regarder la télé, un peu de surf sur mon pc, de la musique... La semaine prochaine je commence la radiotherapie, 33 sessions, jusque fin janvier.

Je vous remercie de venir dire bonjour sur mon blog, je répondrai toujours des mails personnels. Je vous souhaite un vendredi agréable et surtout un bon weekend!

Claudine

zon13

12:22 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: friends, amis |  Facebook |

24-11-08

Maandag 24 november 08

Sneeuwvlokjes alom ....de laag sneeuw van gisteren was gesmolten maar vandaag hangt de lucht weer vol van dwarrelend dansend pretwater. Het geeft hier een prachtig gezicht, temeer dat ik goed warm binnen zit. Voor de mensen die erdoor moeten naar hun werk is het minder aangenaam en voor de kinderen op de speelplaats zal het dan weer dolle pret zijn. Er zal gisteren meer dan één sneeuwman gemaakt zijn vermoed ik. Dan moet ik aan de tijd denken dat ik met mijn eigen kinderen in de tuin sneeuwmannen maakte, het was altijd dolle pret tot we hem dagen achter elkaar zagen krimpen en ineenzakken tot er maar een klein hoopje achterbleef met daarin een wortel, appelsienschil ....toffe tijd ... Nu kunnen ze met hun eigen kinderen sneeuwmannen maken, tja, en zo gaat het leven verder ....

Morgen naar het ziekenhuis voor de simulatie. Dit is via een machine het bepalen van de punten waar de bestraling moet komen en het aftekenen ervan. Weer een stap verder en binnen een week zal dan uiteindelijk de bestraling kunnen beginnen. Ik kijk ernaar uit, hoe vlugger het zo ver is hoe vlugger het achter de rug is. 

Ik hoop dat jullie een aangenaam weekend achter de rug hebben en hierbij wens ik jullie een fijne nieuwe week met heel veel fijne momenten.

Veel liefs,

Claudine

colibri

 

13:47 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (10) | Tags: sneeuw, pret, herinneringen |  Facebook |

21-11-08

Verder vechten

Nu de chemokuren achter de rug zijn kan ik al een hoofdstuk afsluiten van de behandelingen. En om de hele zaak positief te blijven aankunnen heb ik besloten om mijn leven te vereenvoudigen. Vanaf nu neem ik bewust afstand van al het negatieve rondom mij. Roddel zal er wel altijd zijn en diegenen die ernaar moeten luisteren weten nu nog niet beter, ooit misschien wel, al kan het me feitelijk niet schelen.

Wat IK weet is dat ik nog een zeer moeilijke tijd doormoet en dat ik geen energie meer heb om al die negativiteit te verdragen. Nu moet ik echt eerst aan mezelf denken, dat is levensnoodzakelijk en al wie daar geen begrip voor kan opbrengen stapt maar uit mijn leven, zo simpel is het. 

Kanker heeft mijn leven en mijn visie op het leven totaal verandert. Iemand die het niet meegemaakt heeft kan het onmogelijk begrijpen. Daarom ook praat ik zo graag met lotgenoten over alles en nog wat. Zij weten waar het over gaat, wat ik bedoel en hoe ik me voel.

En ja, bijna twee weken na de laatste chemo voel ik me beter, ben nog enorm moe maar de pijn is redelijk goed onder controle te houden, verder is mijn eetlust nul en mijn smaak nog minder.

Volgende dinsdag krijg ik de simulatie van de radiotherapie, en normaal gezien een week later begin ik aan de bestralingen. 25 over 5 weken en dan na een week recup nog eens 8 boost bestralingen. En als er dan ooit nog één kwaaie cel van zich laat horen die gaat er echt ni goe van zijn zenne! Die zal het geweten hebben!

Verder Carpe Diem en rust voor geest en lichaam en daar voel ik me goed bij om te recupereren. Geen nutteloze stress rondom mij, neen, gedaan met die toestanden, al komt dat misschien voor sommigen hard aan, beter laat dan nooit om voor mezelf op te komen voor het te laat is.

Pessimisme en roddels creëren negatieve velden die ik wil mijden, ze zijn als de pest en halen je onverbiddellijk naar beneden. Niet meer voor mij, oh neen! ik heb genoeg aan mijn eigen dipjes en zorgen, maar momenteel gaat het dus beter, houden zo ...

leven

 

aan al mijn medebloggers en bezoekers een heel fijn en prettig weekend!

veel liefs,

Claudine

12:44 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: roddel, onbegrip, negativiteit, vechten |  Facebook |

15-11-08

Zaterdag 15 november 08

De laatste dagen waren een hel. Het begon woensdagnamiddag en eer het avond was lag ik hier alweer af te zien, overal pijn, echt overal en dat werd er tijdens de nacht alleen maar erger op. Donderdag en vrijdag waren de zwaarste dagen maar vandaag gaat het al een beetje beter. Het is onbeschrijflijk wat je voelt als die chemo je spieren afbreekt, het is net of je ganse lichaam het gaat begeven, zowel de botten, zenuwen, alles ... kortom. Echt niet te doen en toch moet je verder. Ben echt benieuwd of hier geen blijvende schade gaat van overblijven, dat kan haast niet anders. En dan ook nog een lage bloeddruk en lichte temperatuur, het plaatje compleet. Opvolgen dus ... morgen is weer een nieuwe dag, wie weet ... toch weer een betere?

Dank voor jullie steun lieve mensen, later zal ik bijlezen, momenteel heb ik geen energie.

Hele lieve groetjes en een dikke warme knuffel

Claudine

17:03 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (12) | Tags: taxotere, pijn, uitegeput, laatste chemo |  Facebook |

12-11-08

Realistische filosofie op woensdag 12 november

Zonnig, koud, winderig buiten, goed warm binnen. Zo moet het in de herfst zijn, het gezellig maken, ons nestje koesteren en als we ons niet goed voelen gaan we er ons letterlijk in nestelen. Alle beetjes helpen, kaarsjes branden voor de mensen onder ons die steun kunnen gebruiken en voor diegenen die overgegaan zijn waar we met liefde blijven aan denken. Rustige muziek op de achtergrond en laat je gedachten maar vloeien en je lichaam rusten ...

Zo voel ik me vandaag, laat maar komen die pijn en de rest, de Laatste stuiptrekkingen van de Laatste chemo!

Ik prijs me gelukkig dat ik in België leef, dat ik "hier" mag ziek zijn en niet in een continent als bv Afrika waar ik zonder twijfel ten dode zou opgeschreven zijn. Daar denk ik wel eens aan, al die andere vrouwen in andere landen die de hulp en behandelingen niet kunnen krijgen die wij hier voorgeschoteld krijgen en die ons dan meestal nog terugbetaald worden ook. Zij krijgen de kans niet hoop te hebben op een toekomst hun kinderen en kleinkinderen verder te zien evolueren in hun leven. Wij wel, als we het geluk hebben dat de behandelingen aanslaan tenminste, maar het risico dat het niet zo is moeten we erbij nemen. Dat is in elk geval toekomst en die kan niemand voorspellen. Dus positief blijven denken is de boodschap!

Ons mama zei altijd: ondertussen loopt er veel water naar de zee...

Je kan ons land een apenland noemen, en dat doe ik zelf ook wel eens, behalve onze gezondheidszorg. Maar het wordt allemaal onbetaalbaar, dat is een andere zorg, gaan onze kinderen en kleinkinderen daar zo nog kunnen van genieten? Laat ons daarvoor ijveren waar we kunnen!

In ons MEEST licht, lawaai en fijn stof VERVUILDE landje (Vlaanderen) "TER WERELD", krijgen we een pak meer binnen dan in andere landen natuurlijk, met alle gevolgen van dien...

Een gevolg van onze welvaart .... Ook iets om bij stil te staan.

Mijn gedachten slaan weer op hol, tijd om wat in te tomen en een goed boek te nemen denk ik zo ...

En nu aan alle lieve bezoekers een fijne woensdag en week gewenst en hartelijk dank voor jullie steun en beste wensen, die doen allemaal zo'n goed! en die bubbels die laat ik knallen, wees maar zeker!

Veel liefs,

Claudine

Boedha

en hier nog een fantastische TIP waar ik me ga in verdiepen:

09:53 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: chemo, filosofie, vervuiling, eft |  Facebook |

09-11-08

Perfect future

Mijn verjaardag ging dit jaar voor mij niet onopgemerkt voorbij, in elk geval een dag om niet te vergeten, op die dag werd geschiedenis geschreven, de eerste zwarte president van Amerika werd verkozen. Nu kan je zeggen, het is een ver van mijn bed show, maar dat is het niet, wij hebben er ook mee te maken, de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen wordt er door beïnvloed. Onvermijdelijk zijn we ermee verbonden. Dus ben ik blij, want ik zag het niet zitten dat die oude Vietnam veteraan aan het roer van een supermacht zoals de U.S. onze toekomst mee ging bepalen. Maar genoeg hierover nu, mijn blog gaat over iets gans anders ...

Morgen krijg ik mijn laatste chemo. Oef! Een grote oef dat de meest ellendige periode in mijn leven voorbij zal zijn, of in elk geval toch grotendeels. De komende weken nog doorspartelen en dan op naar de volgende fase, de bestralingen.

Eigenlijk is het niet leven van dag tot dag maar eerder van uur tot uur of van moment tot moment ...

De emoties beheersen mijn bestaan, mijn leven of wat daarvoor doorgaat de laatste zes maanden.

Mijn huis is mijn veilige haven, de muren zijn een bescherming tegen de grote boze wolf die de wereld en mijn eigen gedachten zijn . De denkbeeldige biggetjes zijn ikzelf, die met een grote dosis levensvreugde en humor trachten de dagen te overwinnen.

Zazawie !!!

 

22:29 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: relax, comfort, invisible |  Facebook |

05-11-08

Barack Obama en hoop voor de wereld

De vrouw naast de nieuwe President van America :

Michelle (Robinson) Obama

When people ask Michelle Obama to describe herself, she doesn't hesitate. First and foremost, she is Malia and Sasha's mom.

 

But before she was a mother - or a wife, lawyer, or public servant - she was Fraser and Marian Robinson's daughter.

The Robinsons lived on the South Side of Chicago, on the top floor of a brick bungalow. Fraser was a pump operator for the Chicago water department. He was a hero to Michelle and her older brother Craig: even though he had multiple sclerosis, he hardly ever missed a day of work. Marian stayed home to raise Michelle and Craig, skillfully managing a busy household filled with love, laughter, and important life lessons. Fraser and Marian valued hard work, independence, and honesty. Today, their children point to their parents as their greatest teachers.

Michelle attended Chicago public schools, then Princeton. She studied sociology and African American studies, graduated in the class of 1985, and earned admission to Harvard Law School. When she returned to Chicago in 1988, she joined the law firm Sidley & Austin.

After a few years, Michelle realized that corporate law was not her calling. So she left to give back to the city she loves and to help others serve their communities. She worked for City Hall, becoming the assistant commissioner of planning and development. Then she became the founding executive director of the Chicago chapter of Public Allies, an AmeriCorps program that prepares young people for public service. Today, more than 350 young leaders have graduated from Public Allies Chicago.

Michelle got one great thing out of working for a corporate law firm-that's where she met her husband, Barack. They were married in 1992. Today, they have two girls-Malia, 10, and Sasha, 7. Like their mom, both girls were born on the South Side of Chicago.

Since 1996, Michelle has worked for the University of Chicago. As associate dean of student services, she developed the university's first community service program. Later, she became the vice president of community and external affairs for the University of Chicago Medical Center. Under Michelle's leadership, volunteering skyrocketed, both in the hospital and the community. Hospital employees serving in the community increased nearly fivefold, while community members volunteering in the hospital nearly quadrupled.

Since Barack began his campaign in early 2007, Michelle has met thousands of Americans, hearing their concerns and hopes for the future. As someone who knows the challenge of balancing work and family, Michelle has held roundtables with working women to hear about their struggle to do it all, particularly in a failing economy. In these discussions, Michelle heard the unique stories of military spouses, who work hard to keep their families together while their loved ones are away.

"We held a roundtable for military spouses at Fort Bragg," Michelle says. "It felt like the first time that many of these women had even been asked how they were doing. The tears and the stories went on and on. So we had another roundtable, and then another one."

If Barack is honored with the privilege of serving the United States as president, Michelle looks forward to continuing her work on the issues close to her heart-supporting military families, helping working women balance work and family, and encouraging national service.

"My first priority will always be to make sure that our girls are healthy and grounded," she says. "Then I want to help other families get the support they need, not just to survive, but to thrive.

"Policies that support families aren't political issues. They're personal. They're the causes I carry with me every single day."

10:12 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vrouwen, familie, toekomst, change |  Facebook |

04-11-08

4 november

Eergisteren zondag ben ik samen met mijn dochter Betty, haar man en Antoine en Charlotje naar de Zoo geweest. Met de rolstoel ging dat perfect. Charlotje (2) zat af en toe op mijn schoot (heerlijk!) en ze genoot van al die imposante dieren, zo'n olifant bv, wat denkt zo'n hummeltje van twee van zo'n mastodont van een dier? ..

En gisteren is mijn jongste dochter Veerle met Hazeltje geweest, die namiddag kon ook al niet meer stuk! en lachen dat dat kleintje doet! echt een plezier om te zien en horen! en 's avonds ben ik met mijn broer en schoonzus lekker gaan dineren voor mijn verjaardag vandaag. Gezellig! lekker! in de Rode Hoed in Antwerpen centrum, onder de toren.

Die bezoekjes hebben me deugd gedaan, ze zeggen altijd ... als de nood het hoogst is, is de redding nabij, wel zo voelde ik me ongeveer. Zaterdag in de put en vanaf zondag ging het alleen maar bergop. En wat een geluk dat ik kan chatten met mijn dochter Anne Mieke in Griekenland, en met de kindjes!

Ik weet dat de periode die ik doormaak gepaard gaat met vallen en opstaan, met mindere en betere momenten en met die wetenschap sla ik me er wel door, het moet ook, er is geen andere weg. Was het de herfst? 1 november? het gebrek aan zon en verse lucht? het ... vallen van blaren ... zoals men zegt? tja, een mens is maar een mens ...

En vandaag weer een jaartje ouder .... velen hebben het geluk niet zover te geraken. Verleden jaar toen ik mijn 3 X 20 vierde in een appartement vol vrienden en familie kon ik nog niks vemoeden ... daaraan zie je: genieten van het moment! NU ! en met die oppepper kunnen we er weer wat tegen!

Aan iedereen een fijne dag en veel liefs,

Claudine

clown

10:57 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: verjaardag |  Facebook |

01-11-08

grijze zaterdag

ja, gelukkig gaat het beter vandaag. De verantwoordelijke van de werken in het gebouw kwam zelfs verwittigen dat er vandaag nog wel veel lawaai zou zijn maar als het niet uit te houden was mocht ik bellen en hij gaf een kaartje af. Net of die man wist dat mijn emmer vol was ...

Ik weet het ... boven de wolken schijnt de zon, dat zeg ik zelf altijd. Het kan ook niet anders op één november, het is een dag waarop we onze doden herdenken en het is net of op die dag de zon niet mag schijnen. Gisteren belde een vriendin terwijl er een andere op bezoek was, allebei spraken ze me over een tv programma waarin mensen die zeer ziek zijn of waren, over hun ervaringen vertellen en over hun strijd. Ik zou dat moeten bekijken maar ik heb er vriendelijk voor bedankt, ik beleef het zelf en dat is al meer dan genoeg, en ik heb er echt geen nood aan die getuigenissen te bekijken. Ze denken dat ik daar moed kan uit putten, ik weet zelf wel waar ik moed kan uit putten en doe dat dan ook. Och ik weet het ... het is allemaal goed bedoeld ....

Om af te sluiten met een positieve noot: ik heb reactie op mijn blog gekregen van iemand die ik leren kennen heb tijdens een cursus creatief schrijven, jaren geleden. De wereld IS klein, idd! en ik ben zeer blij dat ik via mijn blog haar literaire juweeltjes kan ontdekken. Dank je Fatima !

Lieve bloggers, het gaat dus beter vandaag, wees gerust, de beubui is over, ik kan weer verder ...

Heel veel liefs

 hartjes

colibri

15:14 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: literatuur, kleine wereld, balen |  Facebook |