29-01-09

Het zwanenmeer

Het is zover! Gisteren de laatste bestraling gehad. En ik heb het passend gevierd. Vond dat ik toch wel iets extra verdiend had na alle ellende. Dus ben ik gisteravond naar de stadsschouwburg gegaan en heb er een fantastisch mooie voorstelling van "het zwanenmeer" meegemaakt. Lang geleden dat ik nog zo genoten heb! Die muziek, het ballet, het enthousiasme van de dansers kon je zo voelen. De decors, de kostuums ....allemaal subliem. De kracht van de dansers en danseressen, wat een inspanning moet daarvoor geleverd worden, jaren hard werken ontplooide zich in schitterende sprongen, pirouettes en perfect samenspel.

Wat een ontnuchtering als ik daarna buiten in de kou drie kwartier op de taxi moest wachten!

Een kwartier, twintig minuten zei de dispatcher aan de telefoon, ja, vergeet het! Ik bleef dus nog een tiental minuten binnen in de bar en toen ik op de afgesproken plaats was, geen taxi te bekennen. Na een halfuur nog eens gebeld, en bleek dat die er vroeger was en is dan doorgereden natuurlijk. Enfin, ben versteven van de kou eindelijk dan toch goed thuisgeraakt.

Ik kon niet direct gaan slapen, de avond moest bezinken, nagenieten ... tot ik natuurlijk in de zetel in slaap viel en midden in de nacht als een zombie mijn bed opzocht. Vandaag een zere voet en zwaar vermoeid, maar och, die prijs wil ik graag betalen voor zo'n fantastische avond. De tijd van genieten is aangebroken!

Dus vandaag kalmkes aan en op mijn programma staat een middagdutje. En wat een opluchting dat ik niet meer naar die bestralingen moet. Binnen twee weken nog eens op controle om te bespreken wat ze mij allemaal aangedaan hebben zegt de dokter.

Nu komt er een periode van herstellen, revalideren, trachten van die vermoeidheid af te geraken, mijn lichaam terug opbouwen, versterken en vooral de moraal trachten hoog te houden. Zeer belangrijk! Heb ik maar weer eens mogen ondervinden de laatste tijd. Wat een rollercoaster waren die negen maanden ... en nog ...

Och ja, we komen er wel,

En nu wil ik jullie allemaal nog een fijne dag wensen, de zon schijnt dus dat is al mooi meegenomen

vele warme groetjes X

Claudine

49a33ba349238ef964e535bqj3

 

ikke als ik opgekleed ben hihi

10:58 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (16) | Tags: genieten, herstel |  Facebook |

24-01-09

WOEDE - ONMACHT - VERDRIET

Omdat we ons vandaag allemaal een beetje ouder, grootouder en familie voelen van de slachtoffers van de ontzettende steekpartij

en als steun aan allen die getroffen werden

wil ik hieronder gewoon een leegte laten,

de leegte in het hart en leven van de slachtoffers:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

laat ons allen even stilstaan bij deze verschrikking en ons medeleven betuigen op volgend e-mail adres: rouwregister@dendermonde.be

En wie zijn de ouders van de moordenaar? wat voel je als je beseft dat je leven gegeven hebt aan een moordenaar?

 

 

 

12:21 Gepost door Clo in Waar gebeurd | Permalink | Commentaren (10) | Tags: moord, onmacht, verdriet, waarom |  Facebook |

22-01-09

Vakantie is een illusie

Gisteren heb ik tulpen gekocht, het is een beetje lente in huis. Alle beetjes helpen om dat heerlijke seizoen wat dichterbij te laten lijken. Buiten is het eerder herfstweer, waaiende takken, mijn planten die omver gevlogen zijn op mijn terras, mensen met paraplu's ...

Raar toch dat we allemaal klagen over het weer, gek zijn op zon en palmbomen, maar we blijven allemaal hier wonen, "carrière" maken, geld verdienen om dan geen tijd te hebben om het uit te geven, behalve aan dokters en psychologen en verzekeringen en auto's waar we mee in de file staan. Spaarcenten zijn ook al niet meer veilig.

In ons "landje van belofte" worden anti depressiva geslikt met tonnen, en oh wat zijn we hier toch gelukkig!

Onze kinderen bezwijken bijna onder de stress, ze lopen zichzelf voorbij en kunnen niet anders. Dat hebben wij ze in elk geval geleerd. Maar het KAN anders, maar je moet er risico voor nemen en dat doen de meeste mensen niet.

Moest ik twintig jaar jonger zijn ik nam hier de benen, zeker weten! Jammer dat het altijd te laat is als we zoiets beseffen. Nu kan ik dat niet meer natuurlijk, na zo'n ziekte en alle opvolgingen en zo...

Maar ik ga er toch iets trachten op te vinden hoor.. de radertjes werken ...

Ik hoor net van mijn dochter in Griekenland dat het daar vandaag 20° is !!! moet er nog zand zijn ???

Ploeter maar verder brave Belgskes, geef uw centen maar aan de belastingen, koop degelijke regenkledij, en vooral een sterke windbestendige paraplu! En vooral, wees blij met die paar weekskes vakantie op overvolle naar vlees en olie stinkende stranden en overmaatse buffetten waar het ook nog eens file is. En dan als die paar weekskes voorbij zijn komt de depressie, je maakt jezelf wijs dat je batterijen opgeladen zijn maar niks is minder waar hoor! Je ontwaakt langzaam maar zeker uit je droom en je vakantiefoto's zijn nog het enige bewijs dat het echt gebeurde. En wat doe je dan? Je gaat al uitkijken naar de nieuwe vakantiebrochures ..... voor de volgende zomer of wintervakantie. En skieën? Weer file he, aan de lift deze keer! Vie van het toerisme!

Als je daar woont, daarentegen ..... vermijdt je die overvolle stranden want je kent wel enige unieke plekjes waar je rustig kan baden en relaxen zonder het uitgeklopte zand van die naaste strandbuur in je ogen en op je ingesmeerde huid te krijgen. Je werkt er en doet er je plicht, je runt je huishouden net als dat hier moet, met het verschil dat je je was buiten kan laten hangen tot als je van je werk terugkomt, geen dure droogkasten, die zijn alleen voor gebruik in de "winter"! Dus besparing op energie en kosten.

Je moet je niet reppen naar de supermarkt als je van je werk terugkomt want daar zijn ze open tot ...... en als je dan thuis komt kan je buiten eten, zoveel je wil. En die sterrenhemel, God ! die heb je alle dagen! Waar kan je hier nog naar sterren kijken?

Zijn het dromen? Neen, voor mij niet meer, ik ben dat stadium voorbij. Ik ben realist, het verleden komt niet meer terug. Jammer ..... anders zou ik wel weten waar ik mijn kinderen op de wereld zou zetten en mijn gezin stichten ... 

104-0451_IMG

 

 

 

 

Deze foto heb ik een paar jaar geleden genomen in een kruidenwinkeltje in Tripoli in de Pelopponessos.

Buiten stond een open bestelwagen volgeladen met watermeloenen ... Stoer

 

 

16-01-09

Einde van de tunnel in zicht

UPDATE:

een interresant artikel over voeding en survival!

http://www.reuters.com/article/healthNews/idUSTRE5043DB20...

^^^^^^^^

Gisteren nieuwe simulatie, voor de laatste boost bestralingen. Hoog tijd dat het gedaan zal zijn want mijn huid is duidelijk "op".

De dag is goed verlopen, wachtzaal van de simulatie ... en lotgenoten, en zo begonnen we te praten, toevallig waren het Brusselaars en konden we in onze "gemixte" taal converseren, dat was lang geleden!

Nog maar eens ondervonden dat mensen, van waar of van welke achtergrond ook, met dezelfde angsten en verwachtingen geconfronteerd worden.

En ja, binnenkort is het zover. Ik heb er zeer lang over nagedacht. De voorbije jaren en vooral maanden hebben de doorslag gegeven. Ik weet dat mijn kinderen hun eigen leven leiden. Dat ze me niet meer nodig hebben. Niet in de zin zoals een kind een moeder nog nodig heeft als het opgroeit. Omdat mijn kinderen zelf in het stadium zitten van het gezin in volle expansie en vervulling weet ik dat mijn taak volbracht is. Mijn bijdrage aan hun leven is nog miniem. Ik ben de moeder, de oorsprong, de basis, de vertrouwde mama, ze is er, gelijk wat ze in haar schild voert. En ja, ze voert iets in haar schild ...

Ze wil gaan reizen.

De kans dat ik honderd jaar wordt is klein maar soit, ik kan evengoed binnen enige tijd hervallen. Wel, ik neem het zekere voor het onzekere en ga op ontdekking. In die ellendige tijd heb ik tientallen documentaires gezien van prachtige plekken op deze aarde, wel ik wil er nu wel een paar van gaan bezoeken. Eindelijk ga ik doen waar ik altijd maar kon van dromen.

Raar hoe je soms een inzicht kan krijgen. Is het de antidepressiva die ik plots moest stoppen? Zijn het de gevolgen van al het afzien? Is het een plots gevoel van paniek? Het besef dat ik enkel nog antihormonen pillen kan nemen en verder het lot beslist ...?

Ik wil de wereld zien en voelen. Laat me maar beginnen met een bezoekje aan mijn dochter in Griekenland ... en dan, wie weet ... de pyramides? of ground zero? of grand canyon? of de watervallen van Co?

ps: heb net mijn reis naar Athene geboekt, van 4 tot 12 maart is cloke al foetsie naar dochterlief ... (en had ik toch wel geluk dat er juist super promoties bij waren zeker!)

zon17

 

11:56 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) | Tags: reizen |  Facebook |

13-01-09

Klara de poes

Onoplettendheid en computers ......gaat echt niet samen !

Ik had een heel epistel geschreven, rechtstreeks op het blog, zonder eerst in word te bewaren en wat blijkt, het is niet bewaard, niet opgeslagen, niet meer te vinden .....verschwunden, weg, partido, nada meer, tipota, niks !

Is niet erg feitelijk, mijn schrijfsels zijn niet zo belangrijk, ze zijn een soort ventilatie van gevoelens, gebeurtenissen en dat doet goed natuurlijk. Zo wil ik jullie toch wat vertellen over mijn nieuwe huisgenootje Klara. Ja, ze heeft uiteindelijk een naam, ze kent hem zelf nog niet maar dat is niet zo belangrijk. 't Kind moet een naam hebben he ;))

Ze heeft een hele rare gewoonte blijkbaar. Ik heb zo'n stoel, zeteltje met houten armleuningen. Ze zit op haar achterste poten en leunt met haar pootjes (ellebogen) op die leuning en valt dan zo in slaap !!! koddig! Echt grandioos om te zien! En dan zakt haar kopke naar beneden natuurlijk en hangt die daar zo over die leuning terwijl ze zit feitelijk. Het heeft geen zicht, ik heb me er al een kriek mee gelachen, ocharme dat beestje. En het is niet éénmaal dat ze dat doet he, neen, ik heb het al enkele malen gezien. En dan haar eten .... Nog zo'n geval. Ik heb al verschillende soorten blikvoeding geprobeerd en echt, niet van de minste hoor. Ook Felix en het merk van delhaize, niks is goed genoeg. Gisteren was ik bij Lidl en heb van daar gewoon sardientjes meegebracht, ra ra .....ja hoor! Alles op! Oef!

De droge voeding die gaat er van het begin al goed in, gelukkig maar. Dus zal ik morgen als de sardientjes op zijn eens proberen met tonijn uit blik, hopelijk staat dat haar ook aan, madammeke is blijkbaar geen blikvoer gewoon, zal dan ook maar eens kippewit kopen zeker?

En dat terwijl er zoveel mensen honger lijden ...schandelijk feitelijk.

Slikken ... eten.... Is door mijn verbrande slokdarm zeer pijnlijk, bijna onmogelijk. Gisteren medicatie gaan halen om mijn slokdarm te verzachten en daarbij nog dafalgan nemen en zo zou die vervelende periode moeten doorgaan. Ik neem nu ook een product om de slijtage van het kraakbeen te vertragen, dus binnen afzienbare tijd zou ik ongeveer terug een nieuwe moeten zijn, of toch een gerepareerde allez. En dan nog oefenen en binnenkort weer gaan zwemmen, ja ja .....het komt nog goed met dat lijf! ;)))

DSCF0251

en dit ben ik nu zie, Klara

jullie zullen nog verhaaltjes over mij lezen vermoed ik ...

heel veel liefs en een zacht pootje x

12:12 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: klara |  Facebook |

11-01-09

Witte zondag

Eergisteren bij orthopedie geweest voor mijn heup. Mijn vermoeden werd bevestigd ... versleten dus! Ja mensen! Dat zullen we er dan ook maar weer bijnemen zeker...

En als klap op de vuurpijl kwam ik nu te weten dat de val op mijn achterste enkele jaren geleden, een breuk veroorzaakte van de pubistak. De linker. De rechter brak ik toen ik een jaar later van de trappen viel (van de andere breuken zwijg ik nu maar ..). Ben in evenwicht dus ;)). Zou moeten lukken dat het weer in V..... was dat ze dat niet gezien hebben.

Genezen doet die arthrose niet maar ik moet nu een jaar pillen nemen om de slijtage tegen te houden. Ik heb er goeie hoop op dat het werkt, en dat ik eindelijk van de pijn zal afzijn. In combinatie met mijn prévalidatie kan ik hopelijk terug wat beter functioneren. Die behandelingen hebben me serieus onderuitgehaald en daar moet nu aan gewerkt worden, langzaam maar zeker hoop ik er terug wat bovenop te komen.

Die stralen van vrijdag hebben mijn slokdarm weer ferm aangetast, ik kan weer niet meer slikken en die verdovende siroop helpt ook al niet veel meer. Gelukkig heb ik nu een week rust! Geen dagelijkse trip meer naar het ziekenhuis voorlopig. Mijn brandwonden kunnen genezen, die rustpauze kwam niks te vroeg. Zelfs op mijn rug ben ik verbrand, die stralen branden er gewoon los door! Ik wist eerst niet wat ik voelde en zag in de spiegel, maar ja hoor, de dokter bevestigde het: de weerkaatsing van de stralen op de tafel hebben ook mijn rug verbrand. En dus maar talken... Ik heb nu al meer talk verbruikt dan voor de billen van mijn baby's vroeger.

Volgende donderdag een nieuwe simulatie voor het littekenweefsel en dan vanaf maandag de laatste acht bestralingen.

De champagne staat al klaar!

En de nieuwe getijgerde poes (6 jaar oud), is al helemaal thuis!

15:55 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: artrose, bestralingen, rust, prevalidatie |  Facebook |

07-01-09

Nieuwe vriendje

Gisteren Driekoningen, het signaal om de kerstboom af te breken en Kerstversiering terug op te bergen tot eind van het jaar. Hier komen al lang geen kinderen meer aan de deur zingen, daarvoor moet je misschien nog in een dorp wonen om zoiets mee te maken. Brrrrr en met die kou werd er niet veel gezongen denk ik  ...

Sinds een paar weken denk ik erover om terug een poes te adopteren. De eenzaamheid weegt soms te zwaar zonder huisdiertje. Daarom heb ik besloten een verlaten diertje een goede warme thuis te geven. We zullen er beide plezier aan beleven. Mijn kater Miro is geplaatst bij een gezin met kindjes en tuintje toen ik ziek werd. De dokters hebben me toen bang gemaakt voor eventuele infecties door krabben of beetjes en ik heb toen met pijn in het hart besloten Miro een nieuwe thuis te zoeken. Op zo'n ogenblik zit je met een enorme tweestrijd en de angst heeft toen de bovenhand gehaald. Daarbij kwam nog dat die familie erg fijn leek voor hem en toen heb ik hem weggegeven. Je denkt op zo'n moment dat je een misdadiger bent en ik heb er echt schuldgevoelens over gehad. En toen ik het tel nr van die mensen niet meer vond was ik al helemaal ongerust! Gelukkig heb ik het later teruggevonden en sindsdien af en toe eens gebeld naar hen. Miro was dus perfect gelukkig en heeft zich goed aangepast, meer nog! Hij gaat nu zijn wandelingetjes buiten maken en dat is natuurlijk de max, dat kon hij hier op het appartement niet. Hooguit op het terras op het muurtje gaan zitten kijken naar de vogeltjes (3 hoog !!! ) Ik werd zelf duizelig als ik hem bezig zag !

Nu ga ik waarschijnlijk een lappenpoes adopteren die door het overlijden van haar baasje zonder thuis is. Ze is een echte schootkat, dus helemaal mijn ding! Ze zal Miro niet kunnen vervangen want die had zo zijn specialiteiten maar die heeft iedere kat wel he. Ik had er ooit een die de deur kon openen door aan de klink te gaan hangen en als de bak te vuil was naar haar zin ging ze plassen in de gootsteen met haar vier pootjes op de randen! Grandioos om te zien !!! echt grappig!

Ik hou nu meer van poezen dan vroeger, je moet ze echt leren respecteren die schattekes! Ze zijn slim, sluw, eigenzinnig, lief, dominant ....maar als ze liefde geven is het onvoorwaardelijk! Elk huisdier trouwens ...wat zouden we zonder doen? Ze verlichten onze pijn, luisteren naar onze klachten zonder verpinken, zijn er voor ons, altijd, zonder morren, zonder klagen, en dat allemaal in ruil voor wat liefde, eten, drinken en een dak boven hun hoofd. Ik ben benieuwd hoe de kleinkindjes zullen reageren, die zijn waarschijnlijk weer zo zot als een kelderdeur van hun nieuwe vriendje.

Nu nog wachten op een mailtje of telefoontje en dan naar de pleegmoeder om kennis te maken met mijn nieuwe vriendje! Wordt vervolgt .......!

Warme bibberknuffel aan al mijn lieve blogvriendjes