07-08-09

Update

Eerst en vooral wil ik graag de mensen bedanken die me het voorbije jaar enorm gesteund hebben in de strijd tegen het K monster. Dank jullie uit de grond van mijn hart! dit blog was een uitlaatklep, een meerwaarde in mijn leven dat zich een hele tijd op maar enkele vierkante meters afspeelde. Het ziekenhuis en mijn thuis waren voor lange tijd de enige plekken waartussen ik pendelde. Mijn hoofd was mijn beperkte wereld en meer dan eens wou ik er uit ontvluchten, tevergeefs.

Gelukkig waren jullie er om me regelmatig een hart onder de riem te steken. Jullie werden vrienden, al ken ik jullie niet echt persoonlijk, behalve Veerle dan. Ik wil jullie dan ook alle goeds toewensen in jullie persoonlijke situaties, voor de één al moeilijker dan voor de andere. Wij begrijpen elkaar, ook zonder teveel woorden.

Met mijn beenbreuk moet ik nog veel geduld oefenen. Ik mag nog steeds niet steunen, het is nu al twee maanden geleden dat het gebeurd is. De 17de moet er één grote vijs uit, daarna mag ik waarschijnlijk stilaan beginnen belasten, DAN begint feitelijk mijn echte revalidatie.

En mijn verhuis de 28ste augustus, tja, .... die gaat gewoon door, al is het een hele planning om dat allemaal in goede banen te leiden. Gelukkig krijg ik hulp!

Lieve mensen, ik schrijf alleen nog sporadisch op mijn blog, omdat ik het hoofdstuk kanker, wil afsluiten, of tenminste, er zo weinig mogelijk nog mee geconfronteerd worden. Ik kan momenteel niet anders, het wordt teveel om te verwerken allemaal.

Ik hoop op jullie begrip, en ik ben er zeker van dat jullie mij begrijpen! het is niet omdat ik niet langskom op jullie blogs dat ik niet aan jullie denk of jullie steun, integendeel! jullie zullen altijd blijven deel uitmaken van het gevecht dat ik geleverd heb. Dank jullie uit de diepste grond van mijn hart !

Geniet zoveel mogelijk van de kleine dingen van het leven, ze zijn zo wonderbaar!

heel veel liefs,

Claudine

Funny Betty

12:13 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

11-02-09

Nieuwe opdracht

Wat een rollercoaster ....

We zijn nu enkele dagen verder en ben er weer wat meer bovenop, het wegvallen van de behandelingen hebben mentaal hun tol geëist. Gisteren had ik een eerste evaluatie gesprek met mijn oncologe en ik moet me herpakken en rustiger aan doen. Nog rustiger aan? Kan dat?

Geduld hebben, niet teveel ineens willen dus stoppen met mijn dieet om te beginnen, rustig het prévalidatie programma volgen, met niet teveel zaken ineens bezig zijn, dwz niet piekeren over hervallen, positief blijven (niet gemakkelijk) ...

Toen ik mijn beklag deed en vertelde stak ze ineens haar hand op, STOP zei ze STOP STOP STOP ! als je zo verder doet steven je regelrecht op een crash af!

Je lichaam heeft veel te verduren gehad zei ze en nog zijn de effecten van de behandelingen niet voorbij dus geef jezelf de tijd.

Een goeie les gekregen, ze is aangekomen, ik besef nu maar pas dat het niet zomaar voorbij is ....dat er nog veel werk aan de winkel is en dat er nog heel veel tijd moet over gaan. Het zal nooit tot het verleden behoren, het maakt nu deel uit van mijn leven. Nu pas besef ik dat je borstkanker voor altijd hebt, de kanker is weggesneden maar er wordt ook in je persoonlijkheid gesneden, de littekens blijven, ze blijven gevoelig en pijnlijk, je moet er eerder mee leren omgaan en leven. En dat is een hele nieuwe opdracht ...

beetle

10:20 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (12) | Tags: revalideren, angst, vermoeidheid |  Facebook |

17-12-08

Omhoog klauteren

Na verleden vrijdag kan het in mijn hoofd alleen maar beter met mij gaan. Ik zat op de bodem. Dat dacht ik toen toch. Nu weet ik dat je altijd nog dieper kunt vallen maar dan heb je jezelf niet meer in de hand. Gelukkig heb ik hulp gezocht en ook gevonden! Mijn dochters hebben er mij doorgehaald, mijn broer en schoonzus zijn zondag langs gekomen, opnieuw mijn drie dochters die me opbelden om te vragen hoe het was ..... dat zijn dingen die je nooit meer vergeet, de steun die je van hen krijgt is gewoon levensbelangrijk. Ze zijn er voor mij, elk op hun manier. Dank mijn schattebollekes! en dan zijn er de blogvrienden die altijd opnieuw berichtjes kwamen posten en een hart onder de riem steken, dank lieve vrienden!

Op de sociale dienst kon ik ook terecht en ik kreeg  maandag telefoon van de psychologe om af te spreken, ik heb haar dus gisteren gezien voor een gesprek, dat zeer positief verliep en waar ik mee verder kan. Er is ook afgesproken dat ik ga starten in het prévalidatie-programma. Vrijdag mag ik mijn conditie gaan testen. Het is nieuw dat ze de patiënten al van in het begin van hun behandelingen laten starten met prévalidatie. Blijkbaar ben ik door de mazen van het net geglipt want ik was hiervan niet op de hoogte. Maar volgens de psychologe begint dit systeem nu op volle toeren te draaien en hebben de patiënten er veel baat bij . Ook het feit dat dit in groep gebeurd en een sociaal gebeuren is waar iedereen zich goed bij voelt omdat ze zich onder gelijkgestemden bevinden. Ik had dit al veel eerder moeten kennen, dan was mijn conditie niet zo slecht geweest. Nu kan ik nog met moeite stappen, er zal dus nog veel werk aan de winkel zijn. De echte revalidatie kan maar pas starten nadat de bestralingen afgelopen zijn, nu is het dus meer een beweging therapie. Wat een geluk dat er meer en meer aandacht geschonken wordt aan de gevolgen van kankerbehandelingen, want zoals ik mij nu voel is het alsof ik honderd jaar ben en helemaal versleten ...

Ja mensen ..... de lessen die ik de laatste 7 maanden geleerd heb tellen voor 7  x  7 jaren ....

Zou ik net zoals de katten ook 7 levens hebben ???

Dus ....om te besluiten voor vandaag, ...het gaat moreel veel beter met mij, ik kan terug lachen, genieten van de kleinste dingen en van de vriendschap en liefde die mij omringt.

En deze woensdag is wel een regenachtige sombere dag maar te weten dat er zoveel lieve mensen zijn die begaan zijn met het lot van anderen, wel dat is een warme zonnestraal die overal doorbreekt en het hart verwarmt tot in de kern! DAT is waar het allemaal om gaat ....mede-leven en steun, gewoon, er zijn voor elkaar.

Ik wens aan allen die hier komen lezen een fijne dag en veel licht en liefde toe en mijn kaarsje brandt voor allen die een steuntje kunnen verdragen.

cat_duck

12-12-08

Rust roest

heeft iemand in zijn hobbyknutselkamer soms een potje anti-roest voor de gewrichten? hoe meer ik rust hoe meer ik roest heb ik de indruk en als ik niet rust vallen mijn onderdelen uit elkaar .... ook geen optie dus ...

in de bovenkamer is het momenteel chaos, ik vraag me af hoe ik dit nog zes weken moet volhouden, tegen dan kunnen ze me helemaal bijeenvegen denk ik. Iemand een suggestie om het brein uit te schakelen en boze dromen te verjagen?

Ik kom voortdurend mezelf tegen en dat is geen leuke bedoening, gelukkig kan ik veel kwijt per chat aan mijn dochter in Griekenland en hier aan mijn andere dochters, en dan mijn blogvrienden niet te vergeten die me constant pep berichtjes en knuffels sturen, dank jullie allemaal! ik heb het echt nodig, ik MOET uit die dip geraken!!!

heel veel liefs allemaals en dank jullie!

Claudine

oma,stretching

 

11-12-08

De tijd vliegt of kruipt

Beste vrienden,

Toen ik méér dan zeven maanden geleden de diagnose borstkanker kreeg, kon ik in niets vermoeden hoe die maanden zouden verlopen. Ik hoopte natuurlijk in "de running" te kunnen blijven maar dat is helemaal anders uitgedraaid natuurlijk. Wat dacht ik ook!? dat het leven gewoon verder zijn gangetje zou gaan? met om de drie weken een coctail gif in je lijf en na acht zo'n ondingen, een hele reeks bestralingen, .... , dacht ik nu echt dat het zo simpel was dat varkentje wel even te wassen ... wel, ... dat varkentje laat zich niet zomaar wassen, dat kan ik jullie verzekeren! het is sterk en vuil en koppig en veel groter om aan te kunnen dan ik gedacht heb. Het knort en gilt en spartelt hevig en slaat zijn hoeven in het rond.

Dat beestje is verdorie sterker dan ik dacht! maar geen nood! ik ga trachten te "prévalideren" dat is al een begin om die lasso rond te krijgen, dacht ik zo ...

big girls6

 

 

 

 

06-12-08

Bestralingen

Hallo beste vrienden,

De bestralingen, ik heb er nu drie gehad en kan niet meer voorruit van de vermoeidheid. Ik had het al zo erg van de chemokuren maar dit komt er nu nog bij en het is echt niet van de poes.

Ik heb juist 15 u slaap achter de rug en daarbij nog een verschrikkelijke nachtmerrie, die kon ik echt missen, en toen ik wakker werd en wou opstaan was ik zo stijf als een nootje en zo vermoeid!!! gelukkig schijnt de zon en zie ik de mensen buiten bewegen, stappen, wandelen, dus het kan! ja stappen, wat ik nu als een hele opdracht zie zal ooit wel weer kunnen denk ik dan ...

Dat ik nog 30 bestralingen moet hebben .... daar denk ik liever niet aan, het lijkt me onmogelijk dit aan te kunnen met wat ik nu voel. Maar ik denk dag per dag, dat is de enige manier om hier door te geraken.

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend en veel dank voor jullie steun via de berichtjes en mailtjes! het zal hier redelijk stilletjes blijven maar ik denk aan jullie!

veel liefs,

Claudine

13:47 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (14) | Tags: bestralingen, vermoeidheid |  Facebook |

21-11-08

Verder vechten

Nu de chemokuren achter de rug zijn kan ik al een hoofdstuk afsluiten van de behandelingen. En om de hele zaak positief te blijven aankunnen heb ik besloten om mijn leven te vereenvoudigen. Vanaf nu neem ik bewust afstand van al het negatieve rondom mij. Roddel zal er wel altijd zijn en diegenen die ernaar moeten luisteren weten nu nog niet beter, ooit misschien wel, al kan het me feitelijk niet schelen.

Wat IK weet is dat ik nog een zeer moeilijke tijd doormoet en dat ik geen energie meer heb om al die negativiteit te verdragen. Nu moet ik echt eerst aan mezelf denken, dat is levensnoodzakelijk en al wie daar geen begrip voor kan opbrengen stapt maar uit mijn leven, zo simpel is het. 

Kanker heeft mijn leven en mijn visie op het leven totaal verandert. Iemand die het niet meegemaakt heeft kan het onmogelijk begrijpen. Daarom ook praat ik zo graag met lotgenoten over alles en nog wat. Zij weten waar het over gaat, wat ik bedoel en hoe ik me voel.

En ja, bijna twee weken na de laatste chemo voel ik me beter, ben nog enorm moe maar de pijn is redelijk goed onder controle te houden, verder is mijn eetlust nul en mijn smaak nog minder.

Volgende dinsdag krijg ik de simulatie van de radiotherapie, en normaal gezien een week later begin ik aan de bestralingen. 25 over 5 weken en dan na een week recup nog eens 8 boost bestralingen. En als er dan ooit nog één kwaaie cel van zich laat horen die gaat er echt ni goe van zijn zenne! Die zal het geweten hebben!

Verder Carpe Diem en rust voor geest en lichaam en daar voel ik me goed bij om te recupereren. Geen nutteloze stress rondom mij, neen, gedaan met die toestanden, al komt dat misschien voor sommigen hard aan, beter laat dan nooit om voor mezelf op te komen voor het te laat is.

Pessimisme en roddels creëren negatieve velden die ik wil mijden, ze zijn als de pest en halen je onverbiddellijk naar beneden. Niet meer voor mij, oh neen! ik heb genoeg aan mijn eigen dipjes en zorgen, maar momenteel gaat het dus beter, houden zo ...

leven

 

aan al mijn medebloggers en bezoekers een heel fijn en prettig weekend!

veel liefs,

Claudine

12:44 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: roddel, onbegrip, negativiteit, vechten |  Facebook |

15-11-08

Zaterdag 15 november 08

De laatste dagen waren een hel. Het begon woensdagnamiddag en eer het avond was lag ik hier alweer af te zien, overal pijn, echt overal en dat werd er tijdens de nacht alleen maar erger op. Donderdag en vrijdag waren de zwaarste dagen maar vandaag gaat het al een beetje beter. Het is onbeschrijflijk wat je voelt als die chemo je spieren afbreekt, het is net of je ganse lichaam het gaat begeven, zowel de botten, zenuwen, alles ... kortom. Echt niet te doen en toch moet je verder. Ben echt benieuwd of hier geen blijvende schade gaat van overblijven, dat kan haast niet anders. En dan ook nog een lage bloeddruk en lichte temperatuur, het plaatje compleet. Opvolgen dus ... morgen is weer een nieuwe dag, wie weet ... toch weer een betere?

Dank voor jullie steun lieve mensen, later zal ik bijlezen, momenteel heb ik geen energie.

Hele lieve groetjes en een dikke warme knuffel

Claudine

17:03 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (12) | Tags: taxotere, pijn, uitegeput, laatste chemo |  Facebook |

09-11-08

Perfect future

Mijn verjaardag ging dit jaar voor mij niet onopgemerkt voorbij, in elk geval een dag om niet te vergeten, op die dag werd geschiedenis geschreven, de eerste zwarte president van Amerika werd verkozen. Nu kan je zeggen, het is een ver van mijn bed show, maar dat is het niet, wij hebben er ook mee te maken, de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen wordt er door beïnvloed. Onvermijdelijk zijn we ermee verbonden. Dus ben ik blij, want ik zag het niet zitten dat die oude Vietnam veteraan aan het roer van een supermacht zoals de U.S. onze toekomst mee ging bepalen. Maar genoeg hierover nu, mijn blog gaat over iets gans anders ...

Morgen krijg ik mijn laatste chemo. Oef! Een grote oef dat de meest ellendige periode in mijn leven voorbij zal zijn, of in elk geval toch grotendeels. De komende weken nog doorspartelen en dan op naar de volgende fase, de bestralingen.

Eigenlijk is het niet leven van dag tot dag maar eerder van uur tot uur of van moment tot moment ...

De emoties beheersen mijn bestaan, mijn leven of wat daarvoor doorgaat de laatste zes maanden.

Mijn huis is mijn veilige haven, de muren zijn een bescherming tegen de grote boze wolf die de wereld en mijn eigen gedachten zijn . De denkbeeldige biggetjes zijn ikzelf, die met een grote dosis levensvreugde en humor trachten de dagen te overwinnen.

Zazawie !!!

 

22:29 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: relax, comfort, invisible |  Facebook |

01-11-08

grijze zaterdag

ja, gelukkig gaat het beter vandaag. De verantwoordelijke van de werken in het gebouw kwam zelfs verwittigen dat er vandaag nog wel veel lawaai zou zijn maar als het niet uit te houden was mocht ik bellen en hij gaf een kaartje af. Net of die man wist dat mijn emmer vol was ...

Ik weet het ... boven de wolken schijnt de zon, dat zeg ik zelf altijd. Het kan ook niet anders op één november, het is een dag waarop we onze doden herdenken en het is net of op die dag de zon niet mag schijnen. Gisteren belde een vriendin terwijl er een andere op bezoek was, allebei spraken ze me over een tv programma waarin mensen die zeer ziek zijn of waren, over hun ervaringen vertellen en over hun strijd. Ik zou dat moeten bekijken maar ik heb er vriendelijk voor bedankt, ik beleef het zelf en dat is al meer dan genoeg, en ik heb er echt geen nood aan die getuigenissen te bekijken. Ze denken dat ik daar moed kan uit putten, ik weet zelf wel waar ik moed kan uit putten en doe dat dan ook. Och ik weet het ... het is allemaal goed bedoeld ....

Om af te sluiten met een positieve noot: ik heb reactie op mijn blog gekregen van iemand die ik leren kennen heb tijdens een cursus creatief schrijven, jaren geleden. De wereld IS klein, idd! en ik ben zeer blij dat ik via mijn blog haar literaire juweeltjes kan ontdekken. Dank je Fatima !

Lieve bloggers, het gaat dus beter vandaag, wees gerust, de beubui is over, ik kan weer verder ...

Heel veel liefs

 hartjes

colibri

15:14 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: literatuur, kleine wereld, balen |  Facebook |

31-10-08

Beu !

Ik ben het BEU behandeld te worden of ik ben minderwaardig. Ben het beu aanzien te worden voor onnozel en dom! ben het beu te moeten afhangen van de goodwill van iedereen! ben het beu te moeten horen dat ik "er goed" uitzie! ben het beu telkens ik zeg dat ik pijn heb te moeten aanhoren dat zij ook pijn hebben! ben het beu sommigen zelf te moeten oppeppen terwijl IK zou moeten opgepept worden! ben het beu dat sommigen het ook beu zijn! ben het beu van thuis te zitten! ben het beu alle dagen geboor en geklop te moeten horen! ben het allemaal echt beu!!!

Ik wil naar Griekenland! naar de zon! naar mijn dochter en kleinkinderen! wil lachende gezichten zien en de blauwe zee en oprechte ongecompliceerde mensen, geen show toestanden! dat wil ik! NU !

 

mag ik ??? natuurlijk mag ik!!  voilà!

dat MOEST er af!

en nu is goe blèten!!!

 

 

 

 

12:49 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: woede |  Facebook |

26-10-08

Na regen ...

Er speelt zoveel door mijn hoofd dat ik niet weet wat juist schrijven hier. Gisteren weer enkele uren doorgebracht op spoed maar gelukkig mocht ik na de bloedtesten weer naar huis! met de nodige medicatie maar dat is in elk geval beter dan weer opgenomen worden.

En nu verder maar weer uitzieken ...

arc_en_ciel_1

 

warme groetjes aan iedereen

Claudine

10:29 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (21) |  Facebook |

25-09-08

Manke donderdag

Je zou denken dat ik het moe zou worden al dat rusten, maar niks is minder waar. Mijn bedje is inderdaad na de middag een welkome oase waar stilte heerst, verduistering van al te fel daglicht en de intieme sfeer van thuis zijn. Het zijn alleen de dromen die niet in het plaatje passen, ik was echt blij dat ik wakker werd!

Mijn heup is nog steeds zeer pijnlijk, zo kan het echt niet verder. Ik dacht dat het wel zou beteren na een paar dagen maar niks is minder waar. Volgende dinsdag zal ik er mijn oncoloog over aanspreken, en vragen om ze te laten onderzoeken. Hopelijk niks ernstig. Dat er sleet op zit weet ik al langer, met die ongevallen die ik eerder had kan dat ook niet anders.

Als ik terugdenk aan pakweg twee weken geleden en hoe ik kon genieten aan zee, lijkt me dat nu zo veraf ondertussen! Gelukkig kan ik teren op de vele mooie momenten die ik er doorbracht, die kan niks of niemand me nog afnemen. Zo gaat dat dan hé, dat is dan het leven ... gewoon de dingen die ons overkomen terwijl we andere plannen maken. En die dingen, tja, daar ga je aan wennen lijkt het wel. Niet dat ik me neerleg bij de situatie, verre van! Maar je accepteert ze gemakkelijker omdat ze deel uitmaken van de behandelingen en neveneffecten. Ook omdat je weet dat sommige ongemakken maar tijdelijk zijn. Ook al kan die vermoeidheid jaren duren naar ik gehoord heb, of zelfs nooit weggaan, dan nog zal ik blij mogen zijn. En dat besef ik.

Veerle haar mama wordt morgen geopereerd, ik zal straks voor het inslapen aan hen nog een speciale gedachte wijden en sterkte voor hen vragen.

Aan alle bloggenootjes dank voor jullie bezoekjes en steun! Tot binnenkort!

Heel veel liefs,

Claudine

 kaarsen

een kaarsje voor de mama van Veerle

22:19 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (21) | Tags: vermoeidheid, pijn, rust |  Facebook |

16-09-08

Een paar gedachten ...

Ik slaap en rust en leef van de ene dosis pijnstiller naar de andere. Ondanks mijn ziek zijn en ellendig voelen blijf ik me voor ogen houden dat ik ziek ben door de chemo, dat die mijn lichaam verzwakt en infecties veroorzaakt. Kunst is de infecties de baas te blijven, me goed te verzorgen en alert te blijven voor koorts. Meer kan ik zelf niet doen. Ik hoop natuurlijk dat dit zo snel mogelijk voorbij gaat en niet blijft duren tot mijn volgende chemo binnen twee weken.

Toen ik daarnet wakker werd zag ik dat het weer tijd was voor mijn pijnmedicatie en toch heb ik ze niet direct willen nemen, in plaats daarvan ben ik in een mooi tijdschrift beginnen lezen: happinez. Een prachtig boek met wijze reportages en interviews met spirituele mensen. Af en toe wil ik opstandig zijn en mijn lichaam laten weten dat ik zelf ook een eigen wil heb, dat ik pijnstillers neem wanneer IK wil en dat het zich daar moet aan aanpassen, willen of niet. Zo heb ik toch een half uurtje kunnen rekken en uitstellen. Of het veel zin heeft ??? dat weet ik echt niet, het is meer een kwestie van krachtpatserij denk ik. Ik geloof ook dat je de cirkel van pijnstilling niet mag doorbreken door te lang te wachten anders gaat je lichaam weer meer moeten vechten tegen die pijnsignalen. Enfin, tijd om druppels te tellen en dan weer onder het dons. Genoeg filosofie midden in de nacht ...

Voor de wakkere mensjes onder ons, een hele warme knuffel en nachtzoen X

woman_laptop

01:49 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (16) | Tags: pijn, infecties, vermoeidheid, filosofie |  Facebook |

14-09-08

Infecties

Ik ben weer thuis. Mijn verblijf aan zee werd afgebroken doordat ik ziek werd. Verschrikkelijke pijn overal in mijn lichaam hield me 's nachts wakker, ik nam de ene pijnstiller na de andere en toch moest ik er vier uur tussenlaten, dat werd klokken! Dat Taxotere zo'n effect zou hebben kon ik niet vermoeden.

Gisterenochtend voelde ik me zo ziek en koortsig en bovenop nog een pijnlijke keel met witte stippen. Gebeld naar het ziekenhuis en ik moest afkomen natuurlijk. Mijn broer is me dan komen halen en is dan ook bij mij gebleven, wat een geluk dat ik zo'n schat van een broer heb!

Infectie dus, en met de nodige medicatie, spoelmiddel en contramal mocht ik naar huis, oef! Vanmorgen geen koorts meer, houden zo.

Lieve vrienden, ik ben op mijn onbewoond eilandje momenteel, ik zal mijn bezoekjes aan jullie later goedmaken maar nu ga ik weer in mijn nestje kruipen ...

Warme groetjes,

 

 

08:33 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (11) | Tags: ziek, chemo, taxotere, infecties |  Facebook |

31-07-08

Chemo 3

Misselijk, doodmoe ... en toch heb ik vanavond pasta gegeten, ik dacht de misselijkheid ermee te kunnen tegengaan maar houd er niks anders aan over dan een overladen maag waardoor ik me nog slechter voel.

In de vooravond toen ik mijn kinderen hoorde ging het beter maar nu wil ik alleen maar gaan liggen en vooral droomloos slapen.

Het is onmogelijk uit te leggen hoe ik me voel. Wat chemo met je doet is niet niks, hij tast ook je geest aan en zet je zekerheden op losse schroeven.

Morgen een nieuwe dag ... maar eerst de nacht nog doorkomen

 

Lieve groetjes maatjes X

Claudine

 

22:43 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (8) | Tags: chemo |  Facebook |

18-07-08

VOOR MINDER GAAN WE NIET !

 Ik voel me moe vandaag en ga straks een lekker ontspannend bad nemen. Een kaarsje aan het voeteneind en rustige muziek.

 

Vanmorgen las ik op het blog van Sofietiewietie ingrijpend nieuws. Het heeft me aan het denken gezet en het kaarsje brand ik ter ere van haar. Haar moed om al die gevoelens op het blog te zetten en te delen met haar lotgenoten. Lotgenoten? Niet echt, hopelijk niet echt! Niemand wil het lot van Sofie meemaken. Maar alle reacties die ik totnogtoe gelezen heb zijn oprecht en meelevend, steunend. Langs deze weg wil ik mijn lezers vragen om bij Sofie een reactie van steun te plaatsen. Als er iemand het verdiend dan is zij het wel. Ook diegenen die hier komen lezen en nooit een berichtje achterlaten wil ik vragen voor één keer een uitzondering te maken en op haar blog langs te gaan en er een reactie van steun te plaatsen. Je vindt de link in de kolom van blog - genoten aan de rechterkant op dit blog.

Hartelijk dank voor jullie steun!

Een fijne vrijdag en weekend,

Veel liefs,

Claudine

s

12:32 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: steun, vriendschap |  Facebook |

09-07-08

Tweede chemo

Goede morgen vrienden,

Gisteren mijn tweede chemo gehad. Het verliep zeer goed en alhoewel ik weer aanvoelde hoe het gif zich in mijn lichaam verspreidde was het beter te verdragen dan de eerste maal. In de namiddag goed gerust en geslapen in de zetel onder het waakzame oog van mijn lieve nichtje.

Maar oh wee, vannacht. Het was te mooi om waar te zijn. De hoofdpijn begon plots weer toe te slaan, ik werd er wakker van en toen ik me in de spiegel zag was ik vuurrood met dikke gezwollen ogen. Ik heb een depon bruistablet  ingenomen en ben dan toch terug in slaap gevallen. Vanmorgen om zeven uur hetzelfde scenario. En dromen! Verschrikkelijk! Het waren weer avonturen om U tegen te zeggen hoor! Moest ik ze verfilmen ik had een tophit! ;)

En ja, water drinken .. bah! Ondanks mijn droge mond en vieze smaak moet ik me dwingen, het misselijke gevoel gaat er niet mee over, integendeel, maar ik moet spoelen, spoelen, spoelen, dus drinken, drinken, drinken ...

Nu toch een yohourtje binnenwringen en dan maar weer wat rusten, en ik beloof bij deze nu een kaarsje aan te steken voor alle lotgenootjes die op één of andere manier nu ook aan het vechten zijn en die toch de moeite doen om eens op mijn blog te komen lezen. Ik lees dat jullie het ook niet altijd gemakkelijk hebben en toch de spirit erin trachten te houden, ondanks ongemakken en veel pijn. Langs deze weg dus een extra hartje onder de riem en een warme oprechte deugddoende knuffel!

Geniet van jullie dag ondanks de zorgen, boven de wolken schijnt altijd de zon!

En aan alle vrienden die hier komen lezen en berichtjes achterlaten willen ik ook een extra zoen geven en een hele warme dank u!

Veel liefs

4

09:55 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: volhouden |  Facebook |

29-06-08

Ik dacht zo ...

depressie is als een sluipende kat, laag tegen de grond, langzaam komt ze nader, om dan plots toe te slaan. Ik ken er alle kenmerken van en ben op mijn hoede omdat ik het al eerder meemaakte. Ik moet mensen met depressieve gevoelens mijden, dat is noodzaak. Je hebt al genoeg met jezelf, je kan anderen niet helpen, nu even niet.

Diegenen die hiermee geconfronteerd worden zullen me begrijpen, herkennen dit.

Mensen waar je het niet van verwacht blijven in je buurt, bellen, schrijven. Dat doet goed, zij die je zullen bijstaan tot het eind van je behandelingen en verder.

dank lieve vrienden!

23:45 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: vrienden, trouw, medeleven, onbaatzuchtigheid |  Facebook |

25-06-08

I won it!

 

Vanmorgen voelde ik het onmiddellijk, ik kreeg de bovenhand. Het gevecht, en zo voelde het echt, tegen die verkoudheid, had ik gewonnen. Mijn luchtwegen en longen bleven gespaard! Oef!

Gisteravond nog 38° koorts en ellendig, vanmorgen koorts gezakt, voor mij is 38 echte koorts, en haal ik die zelfs niet bij een zware griepaanval. In normale omstandigheden met moeite 36°.

 

Ik begin stilaan te beseffen dat ik zeer kwetsbaar ben en heel voorzichtig moet zijn in de toekomst. Wat ik de voorbije week doormaakte zal waarschijnlijk maar een peulschil zijn van wat me nog te wachten staat. Voor het eerst kon ik echt wenen al was de aanleiding een paar mooie foto’s van twee van mijn kleinkinderen.

Vanmorgen toen ze belden en ik dat fijne kinderstemmetje hoorde dat me zo vreugdevol vertelde over haar reis op de boot terug naar huis, maakte mijn hart ook een sprongetje. Wat mis ik mijn kleine kindjes ginder in het verre Griekenland. Indien ik gezond zou zijn nam ik nu zonder aarzelen het vliegtuig, jammer genoeg kan ik het risico nu niet nemen. Wie weet een van de volgende weken, na mijn tweede chemo, zal ik wel kunnen. Al is het maar om enkele dagen ginder te zijn, de sfeer te proeven en ruiken, mijn dochter en kindjes in de armen te sluiten ….. me op te laden aan hun ongelooflijk positieve energie …

 

Later vertel ik hier meer over het leven in Griekenland en hoe mijn oudste dochter daar terecht gekomen is.

 

Nu wil ik voor vandaag afsluiten, nog wat rusten en straks bijlezen op de blogs van mijn lotgenoten. Langs deze weg wil ik jullie allen heel erg bedanken om steeds opnieuw te komen lezen en te vragen hoe het met me gaat. Ikzelf blijf jullie ook steunen door dik en dun! Voor de moedigsten onder ons die het momenteel zeer moeilijk hebben ga ik speciaal een kaarsje branden, elke dag opnieuw. Ik denk aan jullie.

 

Een warme innige tedere knuffel!

 

Claudine

 

 

15:57 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: verkoudheid, zwakte, hoofdpijn |  Facebook |

19-06-08

Derde dag

Hier zijn we weer,  nog misselijker dan gisteren, en toch heb ik me vanmiddag “geforceerd” om een boterhammetje met kaas te eten, wonderwel smaakte het, stel je voor. Het was nodig want ik zwijmelde draaierig op mijn benen. Ik krijg zovele toffe reacties van jullie allen, dat doet werkelijk deugd, echt hoor! En ik tracht ook op jullie blogs regelmatig een woordje achter te laten. Als trekstaal zijn jullie blogs, ik wil weten hoe het jullie vergaat, persoonlijk ken ik jullie niet maar de band die groeit tussen lotgenoten is onverbrekelijk sterk. Dat voel ik telkens opnieuw aan. Hoe jullie mekaar een hart onder de riem steken, moed inspreken, meeleven ….   ik mag me zo gelukkig prijzen dat ik lotgenoten ontdekt hebt, mensen die vechten, weten wat het is in dit schuitje te zitten en er leren mee varen. Regelmatig krijg ik een klets water over me heen, dan stuur ik bij want de juiste koers moet gehandhaafd blijven, nietwaar mederoeiertjes???

 

En nu weer wat rusten zie ….en mijn zonnebril weer op want die klein geworden blauwe oogjes van mij doen wat pijn. Rust ze makkertjes!

 

X (een maxi kus) Cool

15:05 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: medeleven |  Facebook |