11-02-09

Nieuwe opdracht

Wat een rollercoaster ....

We zijn nu enkele dagen verder en ben er weer wat meer bovenop, het wegvallen van de behandelingen hebben mentaal hun tol geëist. Gisteren had ik een eerste evaluatie gesprek met mijn oncologe en ik moet me herpakken en rustiger aan doen. Nog rustiger aan? Kan dat?

Geduld hebben, niet teveel ineens willen dus stoppen met mijn dieet om te beginnen, rustig het prévalidatie programma volgen, met niet teveel zaken ineens bezig zijn, dwz niet piekeren over hervallen, positief blijven (niet gemakkelijk) ...

Toen ik mijn beklag deed en vertelde stak ze ineens haar hand op, STOP zei ze STOP STOP STOP ! als je zo verder doet steven je regelrecht op een crash af!

Je lichaam heeft veel te verduren gehad zei ze en nog zijn de effecten van de behandelingen niet voorbij dus geef jezelf de tijd.

Een goeie les gekregen, ze is aangekomen, ik besef nu maar pas dat het niet zomaar voorbij is ....dat er nog veel werk aan de winkel is en dat er nog heel veel tijd moet over gaan. Het zal nooit tot het verleden behoren, het maakt nu deel uit van mijn leven. Nu pas besef ik dat je borstkanker voor altijd hebt, de kanker is weggesneden maar er wordt ook in je persoonlijkheid gesneden, de littekens blijven, ze blijven gevoelig en pijnlijk, je moet er eerder mee leren omgaan en leven. En dat is een hele nieuwe opdracht ...

beetle

10:20 Gepost door Clo in Strijd | Permalink | Commentaren (12) | Tags: revalideren, angst, vermoeidheid |  Facebook |

01-06-08

Angst

Zondag 1 juni 

Gisteravond naar het Grieks huis geweest samen met Helen en Fanny, receptie met de uitslag van hun examens. Een toffe avond, de klasgenoten terug gezien en plezier gemaakt.

 

Al enkele dagen voel ik binnen in mijn lichaam ter hoogte van mijn hart, maag, slokdarm, keel, een spanning. Die wordt erger en erger en vanmorgen toen ik wakker werd herkende ik het pas. Het is angst. Jaren geleden, ten tijde van mijn echtscheiding voelde ik hetzelfde en kreeg daar toen lysanxia voor, druppeltjes om in te nemen die de spanning onder controle hielden.

Nu komt dat gevoel helemaal terug, al is de reden ervoor totaal verschillend. Het is alsof er iets diep in mijn keel zit, een soort kramp. Dit te herkennen maakt me duidelijk dat het hoog tijd is dat ik me ga ontspannen. Ik dacht dat ik met mijn borstkanker goed omging, me niet teveel zorgen maakte, humoristisch en positief de voorbije weken doorstond.

Nu ben ik daar niet meer zo zeker van. Het slechte nieuws, de operatie en het feit dat ik het mijn familie moest vertellen, hebben een grotere impact op mij gehad dan ik vermoedde. Het zit dieper dan ik dacht. Het gevoel dat ik dit niet kan controleren roept onmacht op en dat wil ik kost wat kost vermijden.

 

Dus ga ik straks rust scheppen in huis door wierook, kaarsjes, zachte muziek en meditatie, ik weet dat dit helpt. En … ik zal mezelf een extra REIKI behandeling geven. De Kracht staat ter onzer beschikking, we hoeven ze maar aan te boren en is beter dan verdovende medicatie!

  

11:18 Gepost door Clo in Borstkanker | Permalink | Commentaren (5) | Tags: reiki, angst |  Facebook |