05-02-09

Ontsporing

Nu de behandelingen voorbij zijn voel ik me raar, niet goed in mijn vel. Het is net of ik nog iets verwacht. Maar er is niets meer, behalve dan de pillen die ik binnenkort moet starten. Een gevoel van achtergelaten te zijn, onbehandeld verder te moeten, alsof ik "voor de leeuwen geworpen wordt".

Gisteren kwam ik niet uit mijn pyjama, enkel voor een kattenwas, en vandaag heb ik het weer moeilijk om uit mijn zetel te komen. Deze namiddag ga ik naar de révalidatie, en ik ga de bus nemen want eergisteren bleef ik maar rondtoeren in die parking zonder een plaatsje te vinden. In de namiddag is er natuurlijk bezoekuur en is het extra druk. Ik hoop weer enkele toffe mensen in de oefenzaal te vinden. Ik kom er altijd opgepept van terug.

En dat grijze weer!!! Ik loop er de muren van op! Wat een grijs, nat, somber land! Iedereen zegt dat het goed is om hier te leven en veel beter dan op een ander maar ik heb daar mijn twijfels bij hoor, zeker weten! De zelfmoordcijfers spreken voor zich, die liegen niet.

Gelukkig ben ik een sterke, want altijd alleen alles moeten verwerken .... verdorie het is toch niet van de poes hoor ...

En nooit eens iemand die mij een kopje koffie brengt of over mij bol aait.

Allez genoeg geklaagd! Vooruit met de geit en de douche in Clo!

euhhhh