26-12-08

Tweede Kerstdag

Gisteren was een heel fijne Kerstdag met het bezoek van mijn jongste dochter met partner en dochtertje Hazel. Dat kindje stopt niet met lachen en spelen, is altijd tevreden behalve als haar maagje begint te knorren en dat laat ze dan nog heel braafjes weten door niet hard te gaan huilen of zo, nee nee, ze begint dan wat te zeuren en dat is het dan.

Ik werd nogal verwend! Ze brachten het eten zelf mee en daarna moest ik zelfs de afwas niet doen, van in de wattekes gelegd worden gesproken he ...... pakjes die hoorden er natuurlijk ook bij, gezellig!!! En veel geld hoefde dat allemaal niet te kosten hoor.

Zo geraken we die "feestdagen" dan weer door, het is en blijft spartelen maar we doen ons best. Ik mag van geluk spreken dat ik zo'n drie goeie dochters heb, ze doen echt hun best om dit dramatische jaar zo goed mogelijk door te komen, wat zou ik zonder hen doen vraag ik me soms af. Elk op hun eigen manier dragen ze bij aan mijn genezing, het zijn de liefste schatten! Dat mag hier ook wel eens gezegd worden vind ik.

En dat schildpadje op mijn aftel stralenmeter hierboven blijft nog voor drie dagen op dezelfde plaats staan, joepie!!! De dagelijkse ritjes naar het ziekenhuis stoppen even!

Geniet allemaal nog van de goeie dingen die deze Kerstdagen meebrengen en de slechte daar denken we even niet aan, afgesproken?

12-12-08

Rust roest

heeft iemand in zijn hobbyknutselkamer soms een potje anti-roest voor de gewrichten? hoe meer ik rust hoe meer ik roest heb ik de indruk en als ik niet rust vallen mijn onderdelen uit elkaar .... ook geen optie dus ...

in de bovenkamer is het momenteel chaos, ik vraag me af hoe ik dit nog zes weken moet volhouden, tegen dan kunnen ze me helemaal bijeenvegen denk ik. Iemand een suggestie om het brein uit te schakelen en boze dromen te verjagen?

Ik kom voortdurend mezelf tegen en dat is geen leuke bedoening, gelukkig kan ik veel kwijt per chat aan mijn dochter in Griekenland en hier aan mijn andere dochters, en dan mijn blogvrienden niet te vergeten die me constant pep berichtjes en knuffels sturen, dank jullie allemaal! ik heb het echt nodig, ik MOET uit die dip geraken!!!

heel veel liefs allemaals en dank jullie!

Claudine

oma,stretching

 

05-11-08

Barack Obama en hoop voor de wereld

De vrouw naast de nieuwe President van America :

Michelle (Robinson) Obama

When people ask Michelle Obama to describe herself, she doesn't hesitate. First and foremost, she is Malia and Sasha's mom.

 

But before she was a mother - or a wife, lawyer, or public servant - she was Fraser and Marian Robinson's daughter.

The Robinsons lived on the South Side of Chicago, on the top floor of a brick bungalow. Fraser was a pump operator for the Chicago water department. He was a hero to Michelle and her older brother Craig: even though he had multiple sclerosis, he hardly ever missed a day of work. Marian stayed home to raise Michelle and Craig, skillfully managing a busy household filled with love, laughter, and important life lessons. Fraser and Marian valued hard work, independence, and honesty. Today, their children point to their parents as their greatest teachers.

Michelle attended Chicago public schools, then Princeton. She studied sociology and African American studies, graduated in the class of 1985, and earned admission to Harvard Law School. When she returned to Chicago in 1988, she joined the law firm Sidley & Austin.

After a few years, Michelle realized that corporate law was not her calling. So she left to give back to the city she loves and to help others serve their communities. She worked for City Hall, becoming the assistant commissioner of planning and development. Then she became the founding executive director of the Chicago chapter of Public Allies, an AmeriCorps program that prepares young people for public service. Today, more than 350 young leaders have graduated from Public Allies Chicago.

Michelle got one great thing out of working for a corporate law firm-that's where she met her husband, Barack. They were married in 1992. Today, they have two girls-Malia, 10, and Sasha, 7. Like their mom, both girls were born on the South Side of Chicago.

Since 1996, Michelle has worked for the University of Chicago. As associate dean of student services, she developed the university's first community service program. Later, she became the vice president of community and external affairs for the University of Chicago Medical Center. Under Michelle's leadership, volunteering skyrocketed, both in the hospital and the community. Hospital employees serving in the community increased nearly fivefold, while community members volunteering in the hospital nearly quadrupled.

Since Barack began his campaign in early 2007, Michelle has met thousands of Americans, hearing their concerns and hopes for the future. As someone who knows the challenge of balancing work and family, Michelle has held roundtables with working women to hear about their struggle to do it all, particularly in a failing economy. In these discussions, Michelle heard the unique stories of military spouses, who work hard to keep their families together while their loved ones are away.

"We held a roundtable for military spouses at Fort Bragg," Michelle says. "It felt like the first time that many of these women had even been asked how they were doing. The tears and the stories went on and on. So we had another roundtable, and then another one."

If Barack is honored with the privilege of serving the United States as president, Michelle looks forward to continuing her work on the issues close to her heart-supporting military families, helping working women balance work and family, and encouraging national service.

"My first priority will always be to make sure that our girls are healthy and grounded," she says. "Then I want to help other families get the support they need, not just to survive, but to thrive.

"Policies that support families aren't political issues. They're personal. They're the causes I carry with me every single day."

10:12 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vrouwen, familie, toekomst, change |  Facebook |

08-08-08

Onze heerlijke kust

Vrijdag 8 - 8 - 08

Weer een dagje thuis na twee dagen genieten aan onze Belgische kust. Heerlijk !!! met mijn broer en (schoon)zus een deugddoende tweedaagse, praten, genieten, lachen en dat allemaal onder een stralende zon en echte vakantiesfeer.

Heel veel volk en allemaal genietende mensen, de stranden lagen vol en de zee die anders zelden baders heeft was nu een plek van intens waterplezier. Zalig om al die mensen te zien die van een heerlijk warme dag met een zacht briesje lagen, zaten, liepen te genieten. Op zee een groot aantal zeilboten met witte zeilen, een zuiderse aanblik, iets wat we hier in België niet gauw meemaken.

Alle terrasjes zaten vol en de rijen aan de ijsjeskramen waren lang. Slenterend op de dijk, op het strand onder een parasol een boek lezend, kinderen spelend in het zand, met emmertjes water zeulend van water naar zandkasteel ....

De kwistaxen (billenkar = oorspronkelijk cuisse tax(i)) dus kwistax in de volksmond, die werden massaal verhuurd en je kwam ze overal in het dorp en op de dijk tegen. Lachende mensen die het beste uit hun kuiten haalden om vooruit te geraken en daar veel plezier aan beleefden. Jammer genoeg is er in De Haan één met 8 mensen aan boord na een afdaling tegen een muur beland, de inzittenden werden naar het ziekenhuis afgevoerd ...

Maar onze dagen konden niet stuk! We wandelden, genoten onze lunch met verse Noordzee garnaaltjes in de schaduw van een boom en gingen 's avonds lekker eten met zicht op zee en prachtige zonsondergang.

Een verblindend zilver weerkaatsende zon op een spiegelgladde zee, daar wordt je wel even stil van.

Doodmoe maar gelukkig en dankbaar omdat ik zo'n fantastische broer en (schoon)zus heb ging ik slapen, ditmaal helemaal niet angstig voor nachtmerries, gewoon omdat ik voelde dat die er niet gingen zijn. Deze twee dagen hebben mij een boost gegeven op lichamelijk en vooral op geestelijk vlak. Ok, ik was doodmoe maar het was een gezonde vermoeidheid, ik wist dat ik teveel gewandeld had maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door het goeie gevoel waarmee ik terug thuis kwam.

En volgende week, ga ik terug naar zee ... zeker weten!

100-0002_IMG
 

 

12:15 Gepost door Clo in Levenslust | Permalink | Commentaren (8) | Tags: zee, genieten, wandelen, familie |  Facebook |

17-07-08

IN ZIJN SLAAP VERMOORD !

 

 

de jongste zoon van de zus van mijn vriendin werd doodgestoken door een jonge man omdat "zijn gezicht hem niet beviel". De dader is opgepakt.

Peter's moeder is over een paar jaar plots overleden en nu moet die familie weer een zeer zware klap verwerken.

En zijn oudere broer verwacht binnenkort de geboorte van zijn eerste kindje; van een carrousel van gevoelens gesproken .....

Peter ging met een vriend langs bij andere vrienden thuis. Toen hij moe werd ging hij wat rusten en viel in slaap. Een andere jonge man kwam naast hem zitten en ging na een tijdje binnen om een boterham met choco te smeren. Toen kwam hij terug met een keukenmes en begon Peter te steken, Peter werd overvallen in zijn slaap en kon zich niet verweren!

"Je'n supporte pas sa geulle!" werd een reden om Peter af te maken! niet met één steek maar opnieuw en opnieuw en opnieuw! tot alle leven uit hem verdwenen was!

en daar moet Peter's familie en zijn vrienden nu mee leven! ....

 

Peter

 kaarsen

 Lieve Sientje en familie van Peter,

 

Geloof dat hij er is

al zal het wennen zijn,

 

dat veertje op je weg

het wiekend zuchtje

van een vogel,

dwarrelend blad

net voor je voeten

dat je aandacht trekt

 

verloren woorden

echoënd in de wind

was het daarnet?

die guitige blik

wisselend

oog in oog,

ontdek ze stil,

 

genieten

van al die kleine tekens

waarin  Peter weer herleeft

 

en je zegt

ik ben bij jou

 

 

 

mistral

31-05-08

30 mei - de voorbije dagen

De week is voorbijgevlogen, er is nog maar één ding dat mijn leven beheerst en dat is borstkanker.

Ik heb me de voorbije dagen vooral bezig gehouden met het organiseren van de kleine dingen in het huishouden, die de komende tijd moeten helpen draaglijker te maken.

Mijn vrienden staan voor me klaar, ze bellen me regelmatig op en zeggen dat ik hen moet gebruiken de komende tijd. Ik zal dat ook doen. Mijn nicht Chris zit momenteel in Spanje maar houdt regelmatig contact om te horen of alles goed gaat. Mijn broer en mijn kinderen bellen me ook regelmatig of komen op bezoek. Ik voel me gesteund van alle kanten. We zijn er klaar voor!

 

Emotioneel kan ik het nog goed aan, ik leef als in een roes, ondanks de operatie is het net of het me niet echt overkomt. Het kan gewoon niet dat ik dit er nog bij krijg! Niet na een aaneenschakeling van alle problemen die ik in het verleden had. Niet nu alles begon op zijn plaatst te vallen. Niet nu ik me in Antwerpen echt thuis begin te voelen en hier een toffe vriendenkring heb opgebouwd. Neen, het kan niet denk ik, … ja, het is zo, weet ik.

 

Mijn examen Grieks heb ik niet kunnen meedoen maar ik ga vanavond met de vrienden klasgenoten wel naar de receptie. Ze komen hun punten te weten straks. Wie gaat over, wie niet? Ik mag mijn examen in september doen. We zullen zien ….

 

 

07:50 Gepost door Clo in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) | Tags: familie, vrienden, ongeloof |  Facebook |

17-05-08

Wat zou ik zonder hen beginnen

Je staat er normaal misschien niet zo bij stil …. Je familie en je vrienden zijn er gewoon, je houdt van hen, onvoorwaardelijk, en als het soms minder goed met hen gaat ben je bezorgt en krijg je hen niet uit je gedachten. Ook als het met jezelf niet zo goed gaat denk je aan hen, hoe ze gaan reageren op minder goed nieuws, hoe ze zich gaan voelen, het verdriet en de pijn die ze gaan voelen, de bezorgdheid …Ze zijn er altijd, en ze steunen je, in goed en kwaad, ze verzekeren je dat je altijd op hen kan rekenen, en dat doe je dan ook. Want er staat niets of niemand boven hen, zij zijn je steun en toeverlaat, en dit laat ik hen allen via deze weg dan ook nog eens weten.Oneindig dank uit de grond van mijn hart!

09:29 Gepost door Clo in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vrienden, familie, steun |  Facebook |