27-05-08

Terug thuis na operatie

Taboes zijn niet meer zoals vroeger, ik wil niet leven in een wereld zoals mijn moeder dat moest. Verzwijgen van haar ziekte, haar amputatie, verminking en pijnlijke behandelingen. Zij was 32 toen “de” ziekte haar trof. Ik was 12 toen en heb jaren niet begrepen waarom … en hoe …Hoe meer informatie ik krijg over mijn huidige gezondheidstoestand hoe vastbeslotener ik ben in het volharden van de behandelingen die me aangeboden worden. Ik ben ervan overtuigd dat de chemotherapie, radiotherapie en jarenlange hormonentherapie me zullen genezen en eventuele overgebleven kankercellen definitief zullen vernietigen. Ik ben geestelijk gezond en voel me redelijk goed. De operatie en het verblijf deze week in de kliniek hebben me sterker gemaakt dan ik al ben. Mijn kamergenote en andere vrouwen op de afdeling die in ongeveer hetzelfde schuitje zitten zijn hier deelgenoten van.Hoe wil jullie duidelijk maken dat ik niet anders ben dan voorheen, ik lees (minder) zoals voorheen, ik lach en schater zoals voorheen, ik ween ook, (wie niet?) zoals voorheen. Feitelijk moet ik bekennen dat ik humoristischer ben dan voorheen, het leven eerder als een mislukte grap zie waarin mensen elkaar ontmoeten, en de raarste combinaties de meeste overeenstemmingen tonen.De momentopnamen waaruit het leven bestaat maken nu mijn leven van alledag uit. Ik heb een borstsparende operatie gehad met verwijdering van de lymfeklieren waarvan er zich in één uitzaaiing bevondt. Behandeling start binnenkort, chemo (CEF en Taxotere), bestralingen en hormonentherapie. Het wordt nu stilaan einde mei …vandaag weer een nieuwe dag in mijn nieuwe wereld.

14:35 Gepost door Clo in Borstkanker | Permalink | Commentaren (2) | Tags: chemo, radio, hormonen |  Facebook |