15-07-08

Levensvreugde

 

 

hoor jij ook dat geritsel?

op die verscholen tak,

hoger,

ja, daar!

.

.

kijk, die vlinder

op de appelbloesem

en hoor je de merel

op zijn hoogste tak?

.

.

God, wat zingt hij hemels

.

en hoe stil fladdert

.

de vlinder heen

.

mistral

vlinder

 

23:11 Gepost door Clo in Gedichten | Permalink | Commentaren (3) | Tags: natuur, poezie, levensvreugde |  Facebook |

13-07-08

Ontnuchtering

 

 

Fluister niet zo hard

mijn ziel verdraagt ze niet,

de holle woorden, als muziek,

die enkel jou bekoren

als een toneelstuk

opgevoerd

alleen voor jouw publiek

 

applaudisseren kan ik niet

dat staat mijn hart niet toe

de onschuld is verloren

 

en wijl nevels om mijn wezen

echo's vreemd maar trouw

blijven herhalen

schik jij bloemen in je haar

en schudt je ego op.

mistral

23:59 Gepost door Clo in Gedichten | Permalink | Commentaren (5) | Tags: poezie |  Facebook |

26-06-08

Floating on sand

 

I wrote this poëm in Flemish and my good friend en writer Kaatje Canada translated it. Tonight it will be declamated on a meeting in Canada for women who had breastcancer. Thanks Kaatje Canada for your support and thanks to your friend in Canada! 

Dit gedicht schreef ik oorspronkelijk in het Nederlands en werd vertaald door Kaatje Canada, schrijfster en vriendin. Het wordt vanavond voorgelezen in Canada op een bijeenkomst voor borstkankerpatiënten door een vriendin van haar. Het originele gedicht is lager op dit blog te lezen.

Floating on sand

while every grain

slowly flies away

screaming inside

trembling is not allowed

fundations undermined

could be destroyed.

so soft and warm

feeding the source

born new sprouts

protected by love

in the oasis.

the moon is launching clarity

on rocking despair

poison waits long

to strike suddenly,

delusion

mistral

11:04 Gepost door Clo in Gedichten | Permalink | Commentaren (4) | Tags: poezie, canada, strijd |  Facebook |

20-06-08

Geschreven toen ik het "verdict" kreeg

 

drijven op zand

terwijl elke zandkorrel

langzaam wegglijdt

vanbinnen gil je

maar trillen mag niet

ondergraven fundamenten

zouden het begeven.

zo zacht en warm

voedde de bron

geboren vruchten

uit liefde beschermd

in de oase.

een oude maan werpt licht

op deinende onmacht

venijn wacht lang

om dan plots toe te slaan,

 

luchtspiegeling

 

mistral 

 

13:39 Gepost door Clo in Gedichten | Permalink | Commentaren (2) | Tags: poezie |  Facebook |