11-01-09

Witte zondag

Eergisteren bij orthopedie geweest voor mijn heup. Mijn vermoeden werd bevestigd ... versleten dus! Ja mensen! Dat zullen we er dan ook maar weer bijnemen zeker...

En als klap op de vuurpijl kwam ik nu te weten dat de val op mijn achterste enkele jaren geleden, een breuk veroorzaakte van de pubistak. De linker. De rechter brak ik toen ik een jaar later van de trappen viel (van de andere breuken zwijg ik nu maar ..). Ben in evenwicht dus ;)). Zou moeten lukken dat het weer in V..... was dat ze dat niet gezien hebben.

Genezen doet die arthrose niet maar ik moet nu een jaar pillen nemen om de slijtage tegen te houden. Ik heb er goeie hoop op dat het werkt, en dat ik eindelijk van de pijn zal afzijn. In combinatie met mijn prévalidatie kan ik hopelijk terug wat beter functioneren. Die behandelingen hebben me serieus onderuitgehaald en daar moet nu aan gewerkt worden, langzaam maar zeker hoop ik er terug wat bovenop te komen.

Die stralen van vrijdag hebben mijn slokdarm weer ferm aangetast, ik kan weer niet meer slikken en die verdovende siroop helpt ook al niet veel meer. Gelukkig heb ik nu een week rust! Geen dagelijkse trip meer naar het ziekenhuis voorlopig. Mijn brandwonden kunnen genezen, die rustpauze kwam niks te vroeg. Zelfs op mijn rug ben ik verbrand, die stralen branden er gewoon los door! Ik wist eerst niet wat ik voelde en zag in de spiegel, maar ja hoor, de dokter bevestigde het: de weerkaatsing van de stralen op de tafel hebben ook mijn rug verbrand. En dus maar talken... Ik heb nu al meer talk verbruikt dan voor de billen van mijn baby's vroeger.

Volgende donderdag een nieuwe simulatie voor het littekenweefsel en dan vanaf maandag de laatste acht bestralingen.

De champagne staat al klaar!

En de nieuwe getijgerde poes (6 jaar oud), is al helemaal thuis!

15:55 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: artrose, bestralingen, rust, prevalidatie |  Facebook |

17-12-08

Omhoog klauteren

Na verleden vrijdag kan het in mijn hoofd alleen maar beter met mij gaan. Ik zat op de bodem. Dat dacht ik toen toch. Nu weet ik dat je altijd nog dieper kunt vallen maar dan heb je jezelf niet meer in de hand. Gelukkig heb ik hulp gezocht en ook gevonden! Mijn dochters hebben er mij doorgehaald, mijn broer en schoonzus zijn zondag langs gekomen, opnieuw mijn drie dochters die me opbelden om te vragen hoe het was ..... dat zijn dingen die je nooit meer vergeet, de steun die je van hen krijgt is gewoon levensbelangrijk. Ze zijn er voor mij, elk op hun manier. Dank mijn schattebollekes! en dan zijn er de blogvrienden die altijd opnieuw berichtjes kwamen posten en een hart onder de riem steken, dank lieve vrienden!

Op de sociale dienst kon ik ook terecht en ik kreeg  maandag telefoon van de psychologe om af te spreken, ik heb haar dus gisteren gezien voor een gesprek, dat zeer positief verliep en waar ik mee verder kan. Er is ook afgesproken dat ik ga starten in het prévalidatie-programma. Vrijdag mag ik mijn conditie gaan testen. Het is nieuw dat ze de patiënten al van in het begin van hun behandelingen laten starten met prévalidatie. Blijkbaar ben ik door de mazen van het net geglipt want ik was hiervan niet op de hoogte. Maar volgens de psychologe begint dit systeem nu op volle toeren te draaien en hebben de patiënten er veel baat bij . Ook het feit dat dit in groep gebeurd en een sociaal gebeuren is waar iedereen zich goed bij voelt omdat ze zich onder gelijkgestemden bevinden. Ik had dit al veel eerder moeten kennen, dan was mijn conditie niet zo slecht geweest. Nu kan ik nog met moeite stappen, er zal dus nog veel werk aan de winkel zijn. De echte revalidatie kan maar pas starten nadat de bestralingen afgelopen zijn, nu is het dus meer een beweging therapie. Wat een geluk dat er meer en meer aandacht geschonken wordt aan de gevolgen van kankerbehandelingen, want zoals ik mij nu voel is het alsof ik honderd jaar ben en helemaal versleten ...

Ja mensen ..... de lessen die ik de laatste 7 maanden geleerd heb tellen voor 7  x  7 jaren ....

Zou ik net zoals de katten ook 7 levens hebben ???

Dus ....om te besluiten voor vandaag, ...het gaat moreel veel beter met mij, ik kan terug lachen, genieten van de kleinste dingen en van de vriendschap en liefde die mij omringt.

En deze woensdag is wel een regenachtige sombere dag maar te weten dat er zoveel lieve mensen zijn die begaan zijn met het lot van anderen, wel dat is een warme zonnestraal die overal doorbreekt en het hart verwarmt tot in de kern! DAT is waar het allemaal om gaat ....mede-leven en steun, gewoon, er zijn voor elkaar.

Ik wens aan allen die hier komen lezen een fijne dag en veel licht en liefde toe en mijn kaarsje brandt voor allen die een steuntje kunnen verdragen.

cat_duck