31-12-08

Een gelukkig 2009 !

De laatste dag van een rotjaar waar één groot lichtpunt in scheen, de geboorte van mijn jongste kleindochter Hazel.

Een jaar vol emoties met ups en downs, gevoelens die escaleerden en naar de top van de roetsjbaan gedreven werden door hoop. Hoop die dan weer onverbiddelijk de bodem in geslagen werd. Een hoofd als een tijdbom en een hart dat dikwijls droop van weemoed. En pijn, veel pijn die niemand echt kon begrijpen behalve lotgenoten. Daarbij kwam nog het alleen zijn met al die gevoelens en angst die weerkaatsten tegen de muren.

En toch .....zijn er de familie en de vrienden, de zeldzame vrienden die de rit mee uit maken. Zij die niet afhaken na een paar maanden. Zij die je "durven" bellen om te praten. En dan mijn kinderen, die eveneens met al die emoties worstelen maar dat niet laten blijken om mij niet ongerust te maken. Die kinderen van mij die me onvoorwaardelijk blijven bijstaan en moed inspreken, met de kleinkindjes langskomen omdat ze weten dat ik mij daar ongelooflijk aan optrek. Mijn dochter in Griekenland die dagelijks met mij praat via chat en waar alles bespreekbaar mee is. Ook haar twee kinderen die me zoveel blijdschap geven door aan de telefoon grappige dingen te vertellen die me urenlang een glimlach verschaffen. De foto's van mijn kleinkinderen die me regelmatig toegestuurd worden en waarmee ik hier zit te schateren en van te genieten .......

Zo kan ik nog lang doorgaan, maar wat ik hier wil zeggen is : DANK JULLIE ALLEMAAL om dit jaar draaglijker te maken en er gewoon te zijn voor mij!

En natuurlijk dank aan mijn blogvrienden, die niet aflatende steun geven door lieve moedgevende berichtjes.

Aan jullie allen, wil ik een jaar vol liefde, tevredenheid, geluk en vooral gezondheid wensen. Dat het volgende jaar verlichting mag brengen met veel intense gelukkige momenten omringd door jullie geliefden.

Een gelukkig 2009 en dat al jullie dromen mogen uitkomen!

veel liefs,

Claudine

duif

11:09 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: wensen, nieuwjaar, dank, vrede |  Facebook |

23-09-08

Thuis een oase van rust

Mijn tweede dag weer thuis, mijn vertrouwde omgeving met mijn bloemen die me 's ochtends tegemoet stralen. Elke dag weer een nieuwe rode hibiscusbloem, de prachtig paarse orchidee waar het ochtendlicht wat doorschijnt en waardoor de kleur nog intenser wordt, het boeket dat ik zondag nog kreeg staat in volle glorie te bloeien. Wat een luxe en hoe prachtig !

Mmmm 's ochtends ??? laat ons liever zeggen .. tegen de middag ;) ik heb tot tien uur geslapen en ben dan doodvermoeid maar opgestaan. Niet te doen hé?

De pijn in mijn linker heup schreeuwt om aandacht, ik zal er toch eens moeten laten naar kijken denk ik. Ik kan soms met moeite gaan en elke stap is een marteling. Dagen in bed liggen verzwakt je natuurlijk en spieren smelten weg als sneeuw voor de zon. In elk geval thuis heb ik automatisch meer beweging, de afstanden zijn hier groter dan in een ziekenhuiskamer he en ik leg hier dus meer metertjes af, beetje bij beetje zal de kracht dan wel terugkomen.

Ik hou ook van de rust thuis, voor het ogenblik zelfs geen radio, geen muziek, niets dan de stilte en de geluiden van buiten die doordringen, het leven in het appartementsgebouw dat zachtjes zijn gang gaat, ik hoor dat de bovenbuurvrouw thuis komt ... de vertrouwde alledaagse geluiden die zekerheid geven, een veilig gevoel. Ook de zekerheid dat straks mijn nichtje langs komt.

Zij heeft gisteren voor volle kasten en een volle frigo gezorgd. (dank je lieve schat!) Ik kan weer verder, al eet ik niet zoveel, hoe kan het ook anders? Ik verzet geen calorieën! Ik verslaap ze ;)))

Wat kan een bed een haven van rust zijn, en toch mag ik daar overdag niet aan toegeven! Op een informatiedag een tijd geleden in het UZA zeiden ze dat je bed enkel dient om de nacht in door te brengen, er overdag gebruik van maken creëert een vicieuze cirkel van slapeloosheid. Overdag rusten in een zetel is ideaal om slapeloosheid 's nachts tegen te gaan volgens hen. Ik tracht me daar aan te houden maar gisteren was ik toch nog veel te moe en ben toch overdag in mijn bed gaan slapen, en eerlijk gezegd ! .... het was zalig daarin te liggen!

Lieve medebloggertjes, ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie steun ! ik ga stilaan wel bijlezen en jullie wedervaren ontdekken van de laatste week.

Een dikke warme knuffel, goede moed en nog een fijne dinsdag!

Claudine

cappuccino_rabbit

12:14 Gepost door Clo in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: vrede, stilte, vermoeidheid, bloedcellen, rust |  Facebook |